هیئت زورناها!
م. سرایی‌فر
قسمت دوم
خلاصه قسمت قبل:
در قسمت قبل خواندیم که احسان هم مثل برخی از جوان‌های امروزی اختلاف سلیقه‌های زیادی با پدر و مادرش دارد و همین باعث شده رابطه بین‌شان روز به روز سردتر و پرجنجال‌تر شود... احسان که دیگر به قول خودش از دست گیر دادن‌های پدر و مادرش خسته شده، تصمیم گرفته به طریقی خودش را اثبات کند و آن‌ها را به این باور برساند که او بزرگ شده است و می‌تواند درست تصمیم بگیرد...
و حالا ادامه ماجرا
راستش سر همین توقعات بیجا بود که مدرسه را بی‌خیال شدم. مادرم می‌گفت: مگه تو چیت از پسر پوران خانم کمتره؟ امسال پزشکی قبول شد. تو هم می‌تونی.
می‌گفتم: آخه مامان، منو سنه نه؟ خب یه دکتر به ملمکت‌مون اضافه شد. بالأخره شغلای دیگه هم لازم داره این کشور.
می‌گفت: خب مثلا چه شغلی؟
ـ مثلا بادی گارد، بدلکار سینما، مثلا آرایشگر یا پت‌شاپ.
ـ پت‌شاپ چیه؟ همون کافی شاپ یعنی؟
ـ پت شاپ یعنی حیوانات خانگی می‌فروشن و وسایل و لوازم‌شونو. مثل قلاده، ظرف غذا، لباس... همه چی.
مادرم روی دست خودش زد و گفت: خاک به سرم. به همه بگم پسرم قلاده سگ و گربه می‌فروشه؟ دستم درد نکنه. یه وقت خسته نشی.
بارها تصمیم گرفتم از برنامه‌های آینده‌ام حرفی پیش‌شان نزنم. توی خانه آدم حوصله‌اش سر می‌رود. هیچ موضوع جالبی برای صحبت نیست. همه‌اش پند و نصیحت و هشدار و سخن بزرگان و امر به معروف نهی از منکر. پدرم می‌شود کشیش و من می‌شوم یک شهروند گناهکار مسیحی که باید پیشش اعتراف کنم تا سبک شوم. همه‌اش فکر می‌کند در حال ارتکاب یا دست کم در فکر ارتکاب یک جرم بزرگم و صدایش را در نمی‌آورم. چند شب پیش گفت: آدم باید هر کاری می‌کنه به باباش بگه که اگه یه روز خطایی از دستش در رفت بتونه ازش کمک بخواد.
همین امروز تصمیم گرفتم که دیگر قید پیش دانشگاهی را بزنم و به همان دیپلم الکی که به زور با نمره‌های ناپلئونی گرفته بودم، بسنده کنم.
از کارت مادرم پول برداشت کرده بودم ـ البته 250 تومن گذاشتم بماند ته حسابش ـ سوئیچ یدک ماشین را هم قبلا کف رفته بودم چون می‌دانستم اولین تنبیه مادرم برداشتن سوئیچ ماشین است.
برخلاف شب‌های دیگر که توی تکیه بچه‌های خیابان پایینی شربت می‌دادیم به مردم، می‌خواستم بروم تو اکیپ «زورناها» که همه قلدرهای محل بهشان احترام می‌گذاشتند.
امیدوار بودم یعنی اصولا با آن لقمه چربی که برایشان آماده کرده بودم باید توی اکیپ «زورناها» راهم می‌دادند. شرط ورود به اکیپ، پرداخت چهار میلیون تومن به عنوان ضمانت بود. من سه ملیون را به زحمت جور کرده بودم. شاید داشتن ماشین می‌توانست جبران کند کسری پول ضمانتم را. «اشی بی‌رگ » ـ اسمش اشکان بود ولی بس که بی‌خیال و پشندی بود بهش می‌گفتند اشی بی‌رگ ـ قول داده بود سفارشم را پیش بچه‌ها کند و همه جوره هوایم را داشته باشد. البته در مقابل یک‌هارد 500 گیگ نو که پدرم خریده بود و توی وسایلش جاساز کرده بود و معلوم نبود برای چه؟
کارم با همین چیزها راه افتاد. دم غروب اعضای اکیپ زورنا کنار فضای سبز اتوبان ستاری با ما قرار گذاشتند. اشی توی ماشین بهم گفت:
ـ ببین، ببو بازی دربیاری کارمون راه نمیفته، ها. گفته باشم. سعی کن خودتو گنده نشون بدی. خودتو نزنی به موش‌مردگی. با همه حرفاشون موافقت نکن عین اون پسره، چیه اسمش... داوود خله. ببینم چیکار می‌کنی... هی بوی، چرا تو فکری. بخند بابا. راحت باش.
راستش با تمام انتظاری که برای وارد شدن به این اکیپ داشتم، به خاطرش این همه بدبختی کشیده بودم و دستم را توی کارت مادرم کرده بودم، هیجان عجیبی داشتم. نه اینکه از ریخت و قیافه‌شان بترسم یا استرس داشته باشم و کم بیاورم. از اینکه تصمیم گرفته بودم راه تازه‌ای را با رفقا و آن‌هایی که همیشه در خیالشان به سر می‌بردم شروع کنم، هیجان داشتم.
«ابی» روی چمن روی آرنجش لم داده بود. کله گنده گروه بود. دو نفر دیگر داشتند کنارش قلیان دود می‌کردند. یک سگ مردنی کرک و پشم ریخته کمی‌آن طرف‌تر، پشت ابی دراز کشیده بود و سرش را روی چمن گذاشته بود. من و اشی که آمدیم سگه سرش را بالا آورد و نیم خیز شد. سر جا خشکم زد. از شکل و ظاهر سگه که انگار هزار جور مریضی داشت چندشم شد. اشی گفت: نترس کاریت نداره. سیره.
ابی و آن دو تای دیگر خنده مسخره‌ای کردند. یکی‌شان گفت: تازه بهش سوسیس دادم. سوسیس می‌خورین؟ هست.
تشکر کردم و توی دلم گفتم: خدا به دادم برسه. سوسیسی که به این سگ مریض میدن خودشونم می‌خورن.
اشی بی‌رگ دستش را روی کتفم گذاشت و به ابی گفت: هی بوی، اینم آقا احسان... دیگه از خودمونه.
پس «ابی ابی» که می‌گفتند این بود. 25 ساله می‌زد. قیافه خفنی داشت. توی نرمه گوشش دو تا حلقه کوچک و بزرگ انداخته بود. روی یک دستش پر بود از خالکوبی. از روی دستش گرفته تا جایی که دیده می‌شد و حتی از مرز آستین تیشرت هم رد می‌شد و می‌رفت بالاتر. دور سرش را از ته زده بود و روی ملاجش را تا بالای پیشانی سیخ سیخی کرده بود. سبیل و صورتش را هم سه تیغ کرده بود و یک کپه کوچک ریش مثلثی پایین لبش نگه داشته بود. تیشرتش از آن‌ها بود که من خیلی دوست داشتم و مادرم هیچ‌وقت اجازه نمی‌داد بپوشم. می‌گفت: لباس باید اندازه تن آدم باشه، نباید وقتی دستت رو بالا می‌بری پهلوت بمونه بیرون.
نگاهی به سر تا پایم انداخت و گفت: هه... سه میلیون برای این هیکل کمه. بادی گارد لازم داره این. چند تا دیگه می‌تونه بده؟
گفتم: چی چند تا؟
ـ میلیون دیگه. چند میلیون دیگه می‌تونی بیاری؟ اشی، این رفیقت هم که شوته داداچ. تو که گفتی کارش درسته.
دو نفر دیگر خندیدند. اشی دستش را دور کتفم حلقه کرد و با لحنی که آدم‌ها را چهار پا فرض کنند، گفت: آقا ابی، اینجوری نگو دیگه داداشمون دلش می‌شکنه. یه کم لاغر هست ولی جنم داره. قرار نیست که همه خرزور باشند. مغز متفکر هم لازم داریم دیگه. به جون خودم برات عین بلبل انگلیسی بلغور می‌کنه. خدایی کدوم یکی ازینا (به آن دو تا که داشتند قلیان می‌کشیدند اشاره کرد) می‌تونه مثل آدم حرف بزنه. حالا آقا احسان تازه وارده. بعدا چند تا دیگه میاره برامون. به جون خودم. مگه نه داداش احسان؟
نگاهی به صورت اشی انداختم. با اشاره چشم و ابرو حالیم کرد که چیزی نگویم و قبول کنم.
ابی بلند شد و چهارزانو نشست. روی چمن تف انداخت و به آن دو تای دیگر گفت برایمان جا باز کنند. کنارشان نشستیم. بغل دستی‌ام قلیان تعارفم کرد. دهانش بوی سیب زمینی گندیده می‌داد. سرشلنگ خیس بود. نمی‌توانستم بزنمش به دهانم. اشی زد به بازوم: دِ بگیر دیگه. نکنه می‌خوای استریل کنند برات.
ابی گفت: قلیون یه وسیله عمومیه پسر. اشی، براش تمیز کن. بچه پاستوریزه چندشش میشه.
آن دونفر خنده زشتی کردند. انگار کارشان فقط خندیدن به کارهای مردم بود نکبت‌ها. ابی بهشان گفت: پاشید برید چند تا نوشابه بخرید مگه نمی‌بینید مهمون داریم. اینقدر بیخ گوشم ویز ویز نکنین.
اشی سر قلیان را گرفت گذاشت زیر بغلش و چند بار به چپ و راست چرخاند. بعد گرفت طرفم: حالا تمیز شد. بگیرش.
هوا تاریک شده بود. از دور صدای طبل بزرگ عزاداری می‌آمد.
***
صبح با سردرد بدی از خواب بیدار شدم. انگار شقیقه‌هایم را گذاشته بودند لای پرس. محیط اطراف برایم غریب و گیج‌کننده بود. روی نیمکت خوابیده بودم. تا دیروقت بیدار بودم. دم‌دم‌های صبح خوابم برده بود. چشم چرخاندم به سقف آجری و نیمکت‌های چوبی و پشتی‌های قرمز و طاقچه‌هایی که آفتابه لگن مسی قدیمی و فانوس و چراغ گردسوز رویش گذاشته بودند. کمی فکر کردم. یادم افتاد که دیشب کسی مرا به خانه‌اش نبرد. فرستادندم اینجا که هم جایم امن باشد و دست پدرم بهم نرسد و هم توی آشپزخانه‌اش کار کنم و خرج این یکی دو روز را دربیاورم. ابی به صاحب سفره‌خانه گفت: اینم دااش جدیدمونه. باهاش راه بیا. تازه وارده. بچه خوبیه. اصلا فکر کن داری در حق خود من لطف می‌کنی. جبران می‌کنم.
صاحب سفره‌خانه پسر سیه‌چرده قدبلندی بود. لهجه خاصی داشت. گفت: بی‌خیال دادا. هواشو دارم. برو به سلامت.
اولین سؤالی که صاحب سفره‌خانه ـ اسمش سلمان بود ـ بعد از رفتن ابی و بقیه، ازم پرسید این بود: بابات چی کاره است؟
ـ کامیون داره
ـ کجا کار می‌کنه؟
ـ همه جا. برای شرکت‌ها. گاهی هم خودش تنها.
حوصله بقیه‌اش را نداشت انگار. گفت: پیچیده شد. خب دیگه پاشو برو روی نیمکت‌ها رو تمیز کن.
دیشب تا دیروقت ظرف شستم و روی نیمکت‌ها را تمیز کردم و تی کشیدم. بلند شدم نشستم. نیمکت چوبی صدای ناله خفیفی داد. بوی زغال و قلیان و دود ماسیده حالم را بهم می‌زد. قالیچه روی نیمکت جابه‌جا سوختگی‌های گرد و بیضی داشت. سرم بد درد می‌کرد. ماشین را دیشب با خودشان بردند. ابی گفت: این ماشین برای ما دردسر میشه. باید یه جایی مخفی کنیم. یعنی حالا مادرم چه حالی داشت. پدرم برگشته بود خانه یا نه؟ ماشین را کجا برده بودند؟ نکند دیگر سراغم نیایند.
از جام بلند شدم و رفتم دستشویی. تعادل نداشتم. یکبار سرم به چهارچوب در خورد و یکبار هم به دیوار و نزدیک بود با سر بروم توی کاسه توالت که انگار هرگز کسی به فکرش نرسیده بود تمیزش کند. دستشویی مشتری‌ها جدا بود و درش قفل. توی آینه شکسته پر از لک صابون خودم را با قیافه خسته و خواب آلود دیدم. نور چشمانم کم و زیاد می‌شد. گاهی جز یک روزنه کوچک وسط مردمک چشم، چیزی نمی‌دیدم و سرم به دَوران می‌افتاد. حالش را نداشتم دست خیسم را روی سرم بکشم تا موهایم که در اثر بدخوابیدن شکسته بود صاف کنم. لباس راحتی و وسایل اصلاح با خودم برنداشته بودم. می‌دانستم اگر برای برداشتن‌شان برمی‌گشتم خانه و مادرم چشمش به من می‌افتاد، طوفان به پا می‌شد توی خانه. حتما کلی گریه می‌کرد و حتی خودش را می‌زد که چرا بی‌خبر گذاشته‌امش و خلاصه بازخواست‌های اعصاب خرد کن که شب را کجا بوده‌ام و پیش کی بوده‌ام و یک دادگاه به تمام معنا. بعد هم در را قفل می‌کرد و بست جلوش می‌نشست که از خانه بیرون نروم تا سر و کله پدرم پیداش شود و تکلیفش را با من روشن کند. ترجیح می‌دادم با همین امکانات کم سر کنم و دور و بر خانه آفتابی نشوم. صورتم را با دستمال کاغذی خشک کردم. مادرم همیشه حوله‌ها را با صابون می‌شست تا بوی خوب بدهد. کلا کشته مرده تمیزی و نظم بود. توی جانمازش گل یاس خشک می‌گذاشت. و جانماز را توی چادر نمازش می‌پیچید.
چند تا دستمال کاغذی دیگر برداشتم تا چشم‌هایم را که قی کرده بود تمیز کنم. اگر مادرم به پلیس خبر داده باشد چه؟ حداقل گم شدن ماشین را که خبر می‌داد تا من هم همراه ماشین پیدا شوم. ساعت نزدیک 10 صبح بود. الان اشی و ابی کجا بودند؟ با ماشین چکار کردند؟ نکند 3 میلیون را هم بردارند و فلنگ را ببندند. صدایی بلند گفت: این همه دستمال حروم نکن آقا.
سلمان بود. سبزی و گوجه و پیاز و ماست و این‌جور چیزها خریده بود که بردشان توی آشپزخانه: شما در ازای کار می‌تونی شب‌ها اینجا بمونی و به اندازه یه نفر غذا بخوری. یعنی رفیقت اینجوری خواسته. اینو گفتم که برای هر کار دیگه‌ای با من هماهنگ کنی حتی همین دستمال کاغذی.
از گدا گشنه بازی یارو اصلا خوشم نیامد. از همان آشپزخانه بلند گفت: پسر چرا این زغال‌ها رو خاموش نکردی؟ لعنت بر شیطون. خوبه شب نمردی.
تازه فهمیدم سردردم به خاطر دود زغال‌ها بوده که به تدریج توی هوا پر شده.