هوا را از من بگیر امید را نه!

« اوه....این اعتماد به نفسش منو کشته!» این طعنه‌ای بود که از روی شوخی شاید هم کمی با چاشنی حسادت از دهن عاطفه خارج شد وقتی شنید قرار است معصومه خانم یکی از آشناهای مشترکمان در سن 65 سالگی خودش را برای کنکور دکتری آماده کند. بعد هم چین به صورتش انداخت و گفت: «...چقدر هم امید به زندگی داره!» خودش جواب خودش را داده بود. با این وجود به صدا درآمدم و گفتم: «عاطفه جان. مگه چه اشکالی داره؟ تحصیل علم در هر شرایطی از تأکیدات رسول خداست. به خصوص که با امید همراه باشه. خودت داری میگی معصومه خانم چقدر امید به زندگی داره. بایدم داشته باشه تا زندگی‌اش رنگ بگیره. به خصوص حالا که تازه شوهرش رو از دست داده و تنها شده. اگر بنشینه گوشه خونه که افسرده میشه!» بعد ادامه دادم: «حضرت رسول خیلی زیبا گفته اند؛ امید، رحمتی برای مردمان من است؛ اگر امید نبود، مادری فرزندش را شیر نمی‌داد و کشاورزی درخت نمی‌کاشت.»

…