خانم و آقای خوشبخت

معصومه پاکروان

صندلی هم صندلی‌های قدیم. نه اینکه چون خودم صندلی هستم این را می‌گویم نه! صندلی‌های الان یا خیلی چینی هستند یا مینی... همه می‌دانند که هرچیزی قدیمی‌اش خوب است... تعریف از خود نباشد من به واسطه عمر و تجربه‌ام خاطرات زیادی از عروسی و عزا دارم! من همان صندلی هستم که ناصرالدین‌شاه روی آن ترور شد. همان صندلی که امپراتوری اتریش در جنگ جهانی اول وقتی شکست خورد به آن لگد زد... من به واسطه حضورم در مدرسه و دانشگاه و آرایشگاه و بیمارستان و تیمارستان و اداره و بانک و... خاطره و سابقه دارم...

برای مدتی در خانواده آقای خوشبخت زندگی می‌کردم. این‌ها خانواده جالبی بودند که ادعای خوشبختی‌شان تقریبا در دل فامیل پیچیده بود اما یک وقتهایی خودشان به خوشبختی خودشان شک داشتند. من هم البته گاهی با خودم درگیر می‌شدم که بالأخره این‌ها خوشبخت و شادان هستند یا فقط ادعایش را دارند. چیزی حدود ده سال من در خانه آقای خوشبخت مهمان بودم اما شاید باورتان نشود که بعد از ده سال هنوز هم خانم و آقای خوشبخت وقتی با هم به یک مهمانی می‌روند و بر می‌گردند بساط مادر من و مادر تو و تلافی‌ها در خانه و البته در گوش بنده پهن می‌شود. نمی‌دانم تقصیر از کدامشان است و حق با کدام یکی است اما مسأله اینجاست که هر بار بعد از انتهای یک بحث طولانی بی‌هیچ نتیجه‌ای این مسأله به پایان می‌رسد و پرونده آن نیمه باز می‌ماند برای بحث بعدی... و هر دو خواهان و خوانده تا دعوای بعدی در مورد این مسأله حرفی نمی‌زنند اما همین که بحث بعدی شروع می‌شود حتی اگر شش ماه بعد باشد، مثل این‌که از همین دیروز حرف‌هایشان نصفه مانده باشد، ادامه‌‌اش می‌دهند و دوباره از نو شروع می‌کردند. یک روز جمعه در حالی که خانم خوشبخت و آقای خوشبخت رو به تلویزیون نشسته بودند و سعی داشتند از حضور همدیگر در خانه مستفیذ شوند، خانم خوشبخت بدون هیچ مقدمه‌ای رو به همسرش کرد و گفت:

ـ نظرت چیست که بعدازظهر با هم بیرون برویم؟! بالأخره امروز روز تعطیل است.

آقای خوشبخت نگاهش به تلویزیون بود که آهی کشید و گفت :

ـ بله امروز تعطیل است و من یک امروز بیرون نرفتم می‌خواهی امروز هم من را بیرون ببری ؟

خانم خوشبخت با دم و بازدمی که بیرون داد تا خودش را کنترل کند تبسمی بر لب آورد و گفت:

ـ نمی‌خواهی که به اداره و سرکار بروی... قرار است تفریح کنیم.

آقای خوشبخت که چشم از تلویزون برنمی‌داشت در جواب همسرش چیز بدتری گفت:

ـ بالأخره هر جا هم که به خواهی بروی باید لباس بیرون بپوشی و ماشین روشن کنی و...

ـ چقدر سخت می‌گیری! می‌گویم خیلی وقت است با هم بیرون نرفتیم!

آقای خوشبخت در این لحظه چشمانش را ریز کرد و مستقیم در چشم همسرش خیره شد و گفت:

ـ چرا حرف دلت را نمی‌زنی؟ چرا این را نمی‌گویی خیلی وقت است که به خانه مادرت نرفتیم!

خانم خوشبخت نگاهی به همسرش کرد و با عصبانیت گفت:

ـ داری بحث راه می‌اندازی؟ من که اعتراضی نکردم!

ـ من هم بحثی نکردم. تو با چیزی که گفتم مشکلی داری؟

ـ تو جنبه شنیدنش را داری؟

این‌طوری بود که یک روز هم که آقای خوشبخت تعطیل و در خانه نشسته بود، زمزمه های یک بحث الکی شروع شد و او گفت و خانم خوشبخت گفت و در نهایت آقای خوشبخت تسلیم شد و گفت:

ـ پاشو برویم خانه مادرت! من تسلیم هستم. بلند شو زودتر راه بیفت!

او به تلویزیون خیره بود که خانم خوشبخت گفت:

ـ داری من را دست می‌اندازی؟

ـ چرا باید تو را دست بیاندازم؟ مگر تو نمی‌خواهی برویم مهمانی؟ من هم می‌خواهم همین کار را کنم. به ما تعطیلات و استراحت نیامده است.

خانم خوشبخت نگاهی به همسرش کرد و فهمید که یک جنگ جهانی نهانی شروع شده است و آقای خوشبخت از طرح این مسأله خیلی نیت خوبی ندارد و فقط می‌خواهد به خانم خوشبخت بفهماند که این جنگ ادامه خواهد داشت. برای همین خانم خوشبخت آهی کشید و چشمانش را به او دوخت و گفت:

ـ بله می‌خواهیم به مهمانی برویم اما برای من یک سؤال پیش آمده که به راحتی و تنهایی نمی‌توانم جوابش را پیدا کنم. می‌توانی کمکم کنی و بگویی که چرا نگفتی بلند شویم و به خانه مادر خودت برویم!؟

آقای خوشبخت نگاهی به خانم خوشبخت کرد و چشمانش را ریزتر از او کرد و گفت:

ـ جوابت در کف دست من است چون تو خیلی وقت است که مادرت را ندیدی! حالا می‌توانی امشب راحت بخوابی؟!

این‌طوری بود که خانم خوشبخت با شک و تردید از جایش بلند شد و برای رفتن به خانه مادرش حاضر شد و همین که از در اتاق بیرون آمد برای این‌که همسرش را همچنان امتحان کند، نگاهی به او کرد و گفت:

ـ هنوز هم دیر نشده، اگر دوست داشته باشی می‌توانیم به خانه مادر خودت برویم.

ـ باشد برویم!

آقای خوشبخت با گفتن این جمله بدون لحظه‌ای تأمل مکان تفریح و گردش تغییر داد و... خانم خوشبخت نفسش را در سینه حبس کرد و با خشمی که کمتر در او دیده بودم گفت:

ـ تو مشکوک می‌زنی!

ـ نه! این تو هستی که مشکوک می‌زنی!

ـ چرا حرف دلت را نمی‌زنی؟ می‌خواهی کجا بروی؟

ـ اصلا من دل ندارم. می‌خواهم بروم ماشین را روشن کنم بگو حالا چه کار کنم خانه مادرت یا مادرم؟ کجا برویم؟

ـ مادرت! نه مادرم... نه... نمی‌دانم... داری با من بازی می‌کنی!

ـ کدام بازی؟

آقای خوشبخت با عصبانیت به خانم خوشبخت نگاه کرد و گفت:

ـ می‌رویم خانه مادر تو! همین ...

بعد هم از جایش بلند شد و کتش را برداشت و در حالی که شبیه اژدها از بینی‌اش دود بلند می‌شد گفت:

ـ می‌رویم آنجا تا تو مادرت را ببینی!

ـ منظورت این است که من آدم خودخواهی هستم!؟

آقای خوشبخت چشم غره رفت و خانم خوشبخت گفت:

ـ به خانه مادر من نمی‌ریم!

آقای خوشبخت بی‌تفاوت شانه بالا انداخت و خانم خوشبخت این بار کیفش را روی دوش انداخت و گفت:

ـ برویم خانه مادر خودت!

آقای خوشبخت چشمانش درشت شد و گفت:

ـ یعنی چه؟!

خانم خوشبخت گفت:

ـ یعنی این کارت منظوردار است و من از کار منظوردار خوشم نمی‌آید! با من صادق باش... بگو قصدت از این رفتن چیست!؟

آقای خوشبخت با حیرت به خانم خوشبخت که بهانه گیر شده بود، نگاه کرد و گفت:

ـ قصدم؟ قصد بدی ندارم. قصدم در دو کلمه خلاصه می‌شود... دید و بازدید!

ـ دید و بازدید به خانه مادر من؟ به همین راحتی؟ چرا سر رفتن به خانه مادر من بحث نمی‌کنی؟

ـ چون بحث ندارد! می‌رویم خانه مادر تو ...

خانم خوشبخت نگاهش کرد و آهی کشید و گفت:

ـ خواهیم دید، برویم.

بالأخره آن روز این زوج خوشبخت از در خانه بیرون رفتند. آن روز آقای خوشبخت و خانم خوشبخت به دیدار خانواده خانم خوشبخت رفتند و یک ساعتی نشستند و وقتی برگشتند آقای خوشبخت دوباره تلویزیون را روشن کرد و رو به آن نشست و با صدای کلفتی گفت:

ـ یک چایی بیاور!

ـ همین الان در خانه مادرم چایی خوردی!

آقای خوشبخت گفت:

ـ همین الان؟! فقط یک ساعت است که دارم در آن خیابان شلوغ و پرترافیک رانندگی می‌کنم!

ـ چای را گفتی که این را بگویی نه؟ یعنی اگر خانه مادر تو می‌رفتیم خیابان ترافیک و شلوغ نبود و خسته نمی‌شدی و چای نمی‌خواستی!؟

آقای خوشبخت پوزخند زد و خانم خوشبخت و از جا پرید و داد زد و ادامه داد:

ـ دیدی از عمد من را به خانه مادرم بردی؟

ـ من فقط یک چای خواستم!

ـ چای بهانه است! تو ناراحت این هستی که ما به خانه مادر تو نرفتیم!گفتم حرف دلت را بزن... همان موقع باید می‌زدی...

ـ من فقط یک چای خواستم!

ـ من که می‌دانم تو ناراحت این هستی که پدرم به تو گفت چه عجب از این طرف‌ها...

ـ پدرت این را گفت؟ من خیلی حواسم نبود! پدرت به من کنایه زد؟

ـ خوب دیگر... وقتی خانه ما هستی حواست جای دیگری است... آن وقت من که به خانه شما می‌آیم، باید حواسم به مورچه زیر فرش خانه شما هم باشد!

ـ مورچه زیر فرش خانه ما کدام است؟

ـ کدام است؟خانه مادرت بود؟!

آقای خوشبخت اخمی به پیشانی آورد و گفت:

ـ خانه مادرم مورچه داشت؟

ـ بله یادت نیست؟

ـ نه!

خانم خوشبخت نگاهش را به آقای خوشبخت دوخت و با ناراحتی گفت‌:

ـ چطور یادت نیست؟ ماه پیش که به خانه مادرت رفته بودیم داشتی می‌گفتی آن مورچه را نگاه کن! من هم داشتم با گوشی‌ام پیامک می‌دادم!

ـ حالا یادم آمد! به خواهرت! داشتی به خواهرت پیامک می‌زدی...

ـ حالا به هرکس که پیام می‌دادم..

آقای خوشبخت عصبانی شد و گفت:

ـ خوب شد یادم انداختی... حالا به هر کس ندارد!‌ تو در خانه ما هم حواست به اهالی خانه خودتان است. من چندبار گفتم مورچه را ببین ببین چه تندتند می‌رود... بعد ده دقیقه سرت را بالا گرفتی گفتی کدام مورچه! حواسم را پرت نکن...

ـ مورچه زیر فرش آن‌قدر مهم بود که با صدای بلند گفتی حواست همه جا هست جز اینجا... و همه حرف تو را در خانه‌تان شنیدند.

ـ آن موقع زیر فرش نبود داشت تندتند می‌رفت!

ـ می‌رفت که می‌رفت... اگر من نگاهش می‌کردم نمی‌رفت؟! همان موقع هم همین را گفتم... الان هم می‌گویم... من نگاهش می‌کردم نمی‌رفت؟!

ـ مشکل تو اینحاست! مشکل تو همینجاست..

همینجا بود که خانم خوشبحت ناگهان دهانش باز ماند و به او خیره شد و این حرف را تکرار کرد... روی مبل نشست و گفت:

ـ برای همین وقتی پسرخاله‌ام داشت می‌رفت تو سرت را پایین انداختی و روزنامه خواندی؟

آقای خوشبخت سکوت کرد. خانم خوشبخت دوباره گفت:

ـ به تو گفتم پسرخاله‌ام داشت نگاهت می‌کرد و تو نگاهش نکردی و رفت... گفتی اگر نگاهش می‌کردم نمی‌رفت؟!

آقای خوشبخت نفسی کشید و دوباره به تلویزون خیره شد که خانم خوشبخت گفت:

ـ آن هم مورچه زیر فرش... قضیه مورچه را سر پسرخاله من تلافی کردی؟!

ـ من تلافی نکردم... فقط نگاه نکردم!

من به آقای خوشبخت و خانم خوشبخت نگاه کردم... نیم ساعت کامل فقط به آقای خوشبخت و خانم خوشبخت نگاه کردم و نمی‌دانستم چه باید بگویم... سرم درد می‌کرد... ای وای این مورچه زیر پای من چه می‌کند؟! نکند الان مورچه زیر پایه صندلی ماجرای دیگری را رقم بزند...