یادداشت های بی واسطه

رؤیا اسماعیلی

قدیم‌ترها وقتی یک عده جوراب توی سرو صورتشان می‌کشیدند و یک چراغ قوه دستشان می‌گرفتند و با وانت نصفه شبی می‌رفتند سراغ یک خانه تا آن راخالی کنند. خیلی احساس زرنگی داشتند. چون یک عده را هم می‌گذاشتند سرکوچه که نگهبانی بدهد و با یک سوت بلبلی اخطار بدهد و فکر می‌کردند که حسابی با زرنگی همه چیز را تخت پوشش دارند الان زرنگی شکل‌های مختلفی پیدا کرده که گاهی حواسمان نیست یا خودمان را می‌زنیم به حواس‌پرتی!

یک نفر که فکر می‌کند خیلی زرنگ است یک سایت الکی با یک شماره کارت الکی توی دنیای مجازی می‌سازد. بعد زیر کولر گوشی به دست با پیژامه راه راه توی خانه‌اش روی متکا دراز کشیده دارد تخمه می‌شکند همزمان از آن ور دنیای مجازی یک عده دارند به حسابش پول می‌ریزند... این آدم از آن زرنگ‌هاست که صاحبان پول خودشان با رضایت خودشان و با انگشتان خودشان کلید اینتر را می‌زنند و به طرف می‌گویند بفرما این پول ما خدمت شما! قابل زرنگی‌های شما را ندارد!

…