یک فنجان کاپوچینو!

نیلوفر حاج قاضی

به تجربه ثابت شده اگر قرار باشد چیزی عزیز شود و عزیز باقی بماند حتی گر کل مصیبت‌های عالم را به سرمان آورد باز هم برایمان عزیز می‌ماند. مثل همین قهوه. فکرش را بکنید نوشیدنش تلخ است. دندان را سیاه می‌کند. تهیه‌اش لِم دارد. اگر بخواهی جایی آن را بنوشی هزینه نسبتا گزافی دارد. نوشیدنش آداب دارد که اگر ندانی به بی‌کلاسی متهم می‌شوی و... ولی باز هم طرفداران خودش را دارد و اگر در مقایسه با چایی بخواهیم نیک نظر کنیم در اولویت اول بیشتر ماست به خصوص وقتی پای حیثیت و شیک بودن در میان باشد و هر جور هست بخواهیم کم نیاوریم. خدا حفظ کند جناب قرائتی را. انگار فقط شخص ایشان این بامزگی خاص خودشان را داشتند که وقتی در جایی ازشان پرسیده بودند: چایی بیاریم یا قهوه؟ خیلی راحت گفته بودند: چایی که همیشه می‌خوریم. قهوه لطفا!

کافه سالاری در تهران

تهران پر از کافه و کافی شاپ و تریا شده است و تا حدی در حال رودست زدن به مملکت فرانسه است. با تم‌های مختلف، دکوراسیون داخلی و نورپردازی‌های مختلف، و موسیقی‌های گوش خراش، اما به‌ جز چند استثنا همه در یک چیز مشترکند و آن هم کیفیت من درآوردی خوراکی‌ها ست. با این‌که قهوه از همین منطقه دنیا که ما هم هستیم به اروپا رسیده است، اما حالا قهوه نوشیدن و کافه رفتن تبدیل به برای مردم ما به تحفه ایاز آن سوی آب‌ها تبدیل شده تا با آن برای خود و دیگران کلاس بگذارند.

به قول دوستی ،کافه‌های اروپایی مکان‌هایی بسیار متواضع هستند با دکوراسیون ساده و قدیمی که صبح بسیار زود باز می‌کنند تا کسانی که می‌خواهند سرکار بروند بی‌قهوه نمانند. معمولا هم موسیقی در آن‌ها نیست و با سر و صدای طبیعی مردم می‌چرخد. حتی گاهی صبح‌ها کافه‌دار رادیویش را روشن می‌کند تا اخبار گوش دهد. در این کافه‌ها قهوه و خوراکی مهم است، نه ادا و اصول‌های داخلی! برای همین خیلی‌ها حتی قهوه خود را ایستاده و روی پیشخوان و بسیار سریع می‌نوشند و می‌روند دنبال کارشان.
...