مادر روی مبل در پذیرایی نشسته بود و سعی داشت با یکی از این نرمافزارهای
ارتباط تصویری با پدر که حالا کیلومترها از ما دورتر روی صندلی هتلی در نجف نشسته
ارتباط برقرار کند.
الو... الوووو... صدات نمیاد.. اینترنت بد اونجا؟... الوو... آهان آهان
تصویر اومد تصویر اومد... سلام سلام... چطوری؟ زیارتت قبول باشه...
از سر جایم بلند شدم تا توی صفحه گوشی مادر سرکی بکشم، تصویر کمکیفیت
پدر که یک پیراهن آبی به تن داشت روی صفحه نقش بسته بود و با چهرهای خسته صحبت میکرد.
بعد کمی صحبت پدر سراغ نوهها را گرفت و مادرگفت که حال همهشان خوب
است و پدر نوید چند سوغاتی برای آنها را داد. خانه نبودند و الا غوغایی توی خانه به
راه میانداختن که بیا و ببین…