دعای مستجاب مادر

فاطمه اقوامی

زندگی مثل گذشتن از یک جاده رمزآلود است که انتهایش مشخص نیست و نمی‌دانی کی و چگونه به آخرش می‌رسی. حتی نمی‌توانی حدس بزنی در یک کیلومتر آن‌طرف‌تر چه حادثه‌ای رخ می‌دهد یا در پس پیچ بعدی چه اتفاقی انتظارت را می‌کشد. از همان ابتدا که پا در این جاده می‌گذاری نقشه راه را در اختیارمان می‌گذارند تا راه را اشتباه نرویم اما بقیه ماجرا بستگی به خودمان دارد.

اگر چشم بچرخانیم در اطرافمان آدم‌هایی راه بلدی را می‌یابیم که خیلی خوب راه را از بیراهه تشخیص می‌دهند و قدرت انتخاب کوتاه‌ترین مسیر برای رسیدن بهترین مقصد را دارند. آدم‌هایی که مقصد زیبای جاده زندگی‌شان مایه حسرت و غبطه دیگران می‌شود. شهید محمدحسین مرادی یکی از همین بلدراه‌ها بود.

ساعتی را مهمان خانه پر مهرشان شدیم و پای صحبت‌های«هاجر بیگم حسینی» مادر شهید مرادی و دو تن از خواهرانش نشستیم تا برایمان از او روایت کنند. برای شنیدن حرف‌های مهمان‌های این هفته مجله با ما همراه باشید

...

یک روز کار محمدحسین با خون سرش تمام می‌شود

مادر شهید: سال 80 بود برای دوره آموزشی وارد سپاه شد. همان موقع که می‌خواست برود برایش یک ساک بزرگ خریدم. زمانی که برای دوره آموزشی رفت یک شب خواب دیدم در جایی که سربلندی و یخبندان بود یک ساک کوچک دستش است و تونلی روبروی او قرار دارد که پیاده به سمت آن تونل می‌رود. همین‌طور که می‌رفت یک صدایی گفت یک روز کار محمدحسین با خون سرش تمام می‌شود. از آن موقع همیشه این صحبت در ذهنم بود که محمدحسین شهید از دنیا می‌رود. چند بار دیگر هم خواب‌هایی دیدم و برایم مسجل شده بود که محمدحسین شهید می‌شود.

...