نویسنده: معصومه پاکروان
من یکی از اهالی آپارتمان خیابان گل و بلبل هستم. اینجا
ساختمانی است که هرگز روی آرامش ندیده و به گمانم نخواهد دید.
در یک روز معمولی مثل بقیه روزها آقای پزشک‌مهر که همیشه
ساکت و بی سرو صدا بود از خانه‌اش بیرون آمد و با صدای نسبتا بلندی فریاد زد:
ـ خانم داوری...آقای داوری... فرزند خانم و آقای داوری
سرم رفت!
آقای سالادی و آقای تهرانی روبروی هم در حیاط خلوت که
دمنوش خانه ی آقاربیع به حساب می‌آید نشسته و در آرامش مشغول خوردن دمنوش بودند که
صدای آقای پزشک‌مهر را شنیدند و بعد بلافاصله صدای کوبیده شدن چیزی شبیه چکش در
ساختمان پیچید. آقای تهرانی رو به آقای پزشک‌مهر گفت:
ـ چه شده آفای پزشک‌مهر؟! چرا ساختمان را به هم می‌ریزی؟
آقای پزشک‌مهر با اخم و پریشانی رو به آقای تهرانی و
آقای سالادی کرد و گفت:
ـ ساختمان را آقای پزشک‌مهر به هم ریخته است؟
…