« توهـم »

معصومه کرمی

کلید را در قفل در چرخاند. زنبیل خریدش را در دست جابه‌جا کرد. عرق پیشانی‌اش را با پر چادرش گرفت. در با صدای خشکی باز شد، او پایش را داخل دالان گذاشت و در را پشت سرش بست رگه نوری از لای درز در حیاط روی دیوار دالان افتاد. هن و هن‌کنان به طرف حیاط رفت و از دو پله پایین، چشمش به گربه کنار حوض افتاد که ماهی را به دهان گرفته بود. کفشش را درآورد، پرت کرد، به کمر گربه خورد. ماهی از دهانش بیرون افتاد جیغی کشید. پرید روی لبه دیوار. دوید طرف ماهی و توی حوض انداختش، اما مرده بود. لرز کرد. گربه با چشمانی گرد به او زل زده بود، خط و نشان می‌کشید انگار. کفشش را پوشید. زنبیل را برداشت، رفت توی اتاق. بچه‌ها هنوز خواب بودند. چادرش را درآورد و به جالباسی گوشه اتاق آویزان کرد. دیگر ماهش بود و زود به نفس‌نفس می­افتاد. نان را در جانانی کنار میز سماور گذاشت. سماور را روشن کرد. سینی را برداشت و استکان و نعلبکی صبحانه را در آن گذاشت. دردی در شکمش پیچید، عضلاتش منقبض شد، صورتش را جمع کرد. تا آخرماه وقت داشت. چندروزی بود که عباس به سفر کاری رفته بود. برای اینکه خیالش راحت باشد از او خواسته بود تا به مادرش بگوید بیایید پیشش….