فخر و مباهات مکن

حسنی احمدی

احمد بن محمد ابی نصر بزنطی مدتی بود که برای علی بن موسی فرزند حبیبم نامه می‌فرستاد وسؤالات علمی خود را از او جویا می‌شد. او از علمای عصر خود بود تا این‌که بر حقانیت فرزند رسولم واقف گشت و به امامت او ایمان آورد. روزی بزنطی نزد علی بن موسی آمد و گفت: «من میل دارم در مواقعی که مانعی در کار نیست و از نظر دستگاه حکومت اشکالی تولید نمی‌شود شخصا به خانه شما بیایم و حضورا از محضر شما استفاده کنم»

علی بن موسی سرش را به علامت موافقت تکان داد و بزنطی شادمان شد.

چند روزی گذشت علی بن موسی مرکب شخصی خود را به دنبال بزنطی فرستاد و او را فرا خواند ، آن شب را فرزند حبیبم تا نیمه های شب به سؤالات علمی بزنطی پاسخ داد. بزنطی از موقعیتی که نصیبش شده بود به خود می‌بالید. شب، هنگام خواب علی بن موسی خدمتکارش را فرا خواند و به او گفت: «بستر شخصی مرا که در آن می‌خوابم بیاورد تا بزنطی استراحت کند.» بزنطی از این اظهار محبت شگفت‌زده شد بود و با خود اندیشید: «الان در دنیا کسی از من سعادتمندتر نیست. فرزند رسول خدا مرکبش را به دنبال من فرستاده و تا نیمه شب به سؤالاتم پاسخ داده و برای استراحت دستور داد تا بستر شخصی خودش را برایم بگستراند، چه کسی از من سعادتمندتر است.»

...