مدینه در سکوت فرو رفته است. محمد بن علی در کنار
بستر پدر نشسته و با چشمانی اشک‌آلود پدر را تماشا می‌کند. در این لحظات آخر یاد روزهای
سخت اسارت افتاده است و یا جدش حسین. محمد تنها کسی است که می‌داند در آن روزها چه
بر پدرش گذشته که خود او هم در کنار پدر رنج اسارت عمه‌ها و خواهرانش را تجربه کرده
بود. نگاهش به گردن علی بن حسین می‌افتد هنوز رد زنجیری که در ایام اسارت بر گردن داشت
خود نمایی می‌کند، بی‌تاب می‌شود و سر را بر روی زانوان می‌گذارد و شانه‌هایش آرام
می‌لرزد.
محمد بن علی هنوز سر بر زانو دارد که صدای پدر او
را به خود می‌آورد «محمد نزدیک‌تر بیا». محمد از جا بر می‌خیزد و خود را به پدر نزدیک
می‌کند. در عرش ولوله‌ای به پا شده لحظه موعود فرار رسیده و علی بن حسین به زودی به
سوی ما رجعت می‌کند. فرشتگان پرچم‌های عزا را در آسمان برافراشته‌اند...