چه‌کسی مخاطب آن هشدار است؟!
حسین شمسیان
«به من خبر رسيده
كه مردى از جوانان بصره تو را به سورى فرا خوانده و تو نيز بدانجا شتافته‌اى. سفره‌اى
رنگين برايت افكنده و كاسه‌ها پيشت نهاده. هرگز نمى‌پنداشتم كه تو دعوت مردمى را
اجابت كنى كه بينوايان را از در مى‌رانند و توانگران را بر سفره مى‌نشانند.
...بدان كه هر كس را امامى است كه بدو اقتدا مى‌كند و از نور دانش او فروغ مى‌گيرد.
اينك امام شما از همه دنيايش به پيرهنى و ازارى و از همه طعامهايش به دو قرص نان
اكتفا كرده است. البته شما را ياراى آن نيست كه چنين كنيد، ولى مرا به پارسايى و
مجاهدت و پاكدامنى و درستى خويش يارى دهيد. به خدا سوگند، از دنياى شما پاره زرى
نيندوخته‌ام و از همه غنايم آن مالى ذخيره نكرده‌ام. و به جاى اين جامه، كه اينك
كهنه شده است ، جامه‌اى ديگر آماده نساخته‌ام ...فردا ميعاد آدمى گور است. در
تاريكى آن آثارش محو مى‌شود و آوازه‌اش خاموش مى‌گردد.
حفره‌اى كه هر چه فراخش سازند يا گور
كن بر وسعتش افزايد، سنگ و كلوخ تن آدمى را خواهد فشرد و روزنه‌هايش را توده‌هاى
خاك فرو خواهد بست. و من امروز نفس خود را به تقوا مى‌پرورم تا فردا، در آن روز
وحشت بزرگ، ايمن باشد و بر لبه آن پرتگاه لغزنده استوار ماند.
اگر بخواهم به عسل مصفا و مغز گندم و
جامه‌هاى ابريشمين ، دست مى‌يابم.
ولى، هيهات كه هواى نفس بر من غلبه
يابد و آزمندى من، مرا به گزينش طعامها بكشد و حال آنكه، در حجاز يا در يمامه
بينوايى باشد كه به يافتن قرص نانى اميد ندارد و هرگز مزه سيرى را نچشيده باشد. يا
شب با شكم انباشته از غذا سر بر بالين نهم و در اطراف من شكمهايى گرسنه و جگرهايى
تشنه باشد. آيا چنان باشم كه شاعر گويد: «تو را اين درد بس كه شب با شكم سير
بخوابى و در اطراف تو گرسنگانى باشند در آرزوى پوست بزغاله‌اى...»
آيا به همين راضى باشم كه مرا
اميرالمؤ‌منين گويند و با مردم در سختي‌هاى روزگارشان مشاركت نداشته باشم؟ يا
آنكه در سختى زندگى مقتدايشان نشوم؟ مرا براى آن نيافريده‌اند كه چون چهارپايان
در آغل بسته كه همه مقصد و مقصودشان نشخوار علف است، غذاهاى لذيذ و دلپذير به خود
مشغولم دارد يا همانند آن حيوان رها گشته باشم كه تا چيزى بيابد و شكم از آن پر
كند، خاكروبه‌ها را به هم مى‌زند و غافل از آن است كه از چه روى فربهش مى‌‌سازند.
و مرا نيافريده‌اند كه بى فايده‌ام واگذارند، يا بيهوده‌ام انگارند، يا گمراهم
خواهند و در طريق حيرت سرگردانم پسندند؟»
آنچه خواندید، نامه تاریخی و تکان‌دهنده
امام علی علیه‌السلام و فریاد بلند عدالت‌خواهی و منشور جاوید ساده‌زیستی برای همه
عصرها و نسل‌هاست. نامه‌ای که هرکس با هر کیش و آئینی بخواند،به علو مرتبه و منزلت
آن روح آسمانی اقرار و اعتراف می‌کند و سر ارادت و کرنش به پیشگاهش می‌ساید.
همه ما در هر منزلت و مرتبه‌ای، باید
خود را با این معیار بسنجیم و در خود‌آزمایی بزرگ مردانگی به خود نمره بدهیم، اما
حقیقتا بیش از هر کس،پیشوایان و حاکمان اسلامی هستند که در معرض این سنجش حیاتی و
این معیار بزرگ قرار دارند و استواری آنها بر این راه نورانی،جامعه را به همان راه
هدایت می‌کند.
اما، امام علی(ع) فرمایش نگران‌کننده
دیگری هم دارند:«إِنَّمَا بَدْءُ وُقُوعِ الْفِتَنِ أَهْوَاءٌ تُتَّبَعُ وَ
أَحْكَامٌ تُبْتَدَعُ يُخَالَفُ فِيهَا كِتَابُ جز این نیست که ابتداى ظهور همه
فتنهها هواهايى است كه پيروى مى‌شود، و احكامى است كه در چهره بدعت خودنمايى
مى‌كند، در اين فتنهها و احكام با كتاب خدا مخالفت مى‌شود، و مردانى، مردان ديگر
را بر غير دين خدا يارى و پيروى مىنمايند.»
...