از فدک تا میدان
حالا میدان شده یک رکن ثابت زندگی ما، رکنی که نمی‌شود به سادگی از کنارش گذشت
طلای روی ترک‌ها
ط میان ابروهایم مرا یاد دلواپسی‌های مادرانه می‌اندازد و چروک‌های کنار چشمم، یاد خنده‌ها و روزهایی که خستگی را پشت لبخندم پنهان کردم. صورتم روزهای زیادی را از سر گذرانده است
هیتلر مهربان
مادر عکسی از داخل پاکت‌نامه بیرون کشید و نشان‌مان داد. یک زن با دستار و لباس کُردی روی یک صندلی روسی نشسته بود و با اقتدار و غرور خاصی به دوربین نگاه می‌کرد.
لباس رزم در حیاط مدرسه
دریافتم که مدرسه تنها بنایی با چند کلاس درس نیست؛ بلکه سنگر آگاهی، کانون امید و مأمنی برای زیستن و بالیدن است
پسرم، ایران از آتش برمی‌خیزد
اسفند که رسید، جنگ دوباره در خانه‌هایمان را کوبید. خبر شهادت رهبرمان، سیدعلی خامنه‌ای، داغ سنگینی بر دل‌ها گذاشت و فاجعه‌ی میناب، داغی دیگر.
در پناه آخرین سطرها
قرآن با «الحمدلله» آغاز می‌شود و با «اعوذ» به پایان می‌رسد؛ از ستایش تا پناه خواستن. این ترتیب برایم معنای تازه‌ای پیدا کرد: حتی پس از خواندن همه‌ی آن آیات، هنوز کسی هستم که باید مراقب دلش باشد.
مادرهایی که مسیر نور را می‌دانند
مادرها از روی دست مادری که خلقتش بهانه‌ی هستی است، زندگی را درس گرفته‌اند،
تربیت بدنی،فرصتی که می‌سوزد
اما واقعیت تلخ این است که تراکم بیش از حد محتوای آموزشی، کمبود فضا و امکانات و فقدان متخصصان تربیت بدنی در مدارس، معضلی بزرگ پدید آورده است
دیکتاتورها ماندنی نیستند
دیکتاتور حتی نمی‌فهمد قرار است دست اجل بیفتد بیخ خرخره‌اش و یک جهانی را راحت کند
آزادیِ انتخاب یا انتخابِ آزاد؟
چطور ممکن است دختری که روزی علیه قالب‌های رایج می‌ایستاد، سال‌ها بعد پوششی را انتخاب کند که در خیابان‌های اروپا او را از همه متمایزتر کند؟!