این دست‌های مهربان
او نقطه‌ی اتصال همه‌ی بچه‌محله‌ها به مسجد هم شده و اقداماتش یک سور به اقدامات دولت‌های تراز می‌زند! از خط وصل معرفی زوج‌های جوان به هم تا صندوق قرض‌الحسنه محله را رونق دادن و برای هرکسی که قدم نورسیده دارد مادری کردن همه کارهایی است که محله را تبدیل به محله‌ی مهربانی کرده!
زوال و تعالی در یک قاب
و سینما، چه در جایگاه معلم و چه در جایگاه شاگرد، باید پیش از هر چیز، ادب تعالی و تعالی اندیشه را سرلوحه‌ی تصویرگری خویش قرار دهد، تا به رسالتش عمل کرده باشد.
متولد بهار
ما دانسته‌ایم که ربیع، بوی گل محمدی در کوچه‌پس‌کوچه‌های امت محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله و سلم) است، امتی که یک مدینه در میان سینه‌شان نفس می‌کشد و بر این باورند که کسی هم‌نام او می‌آید تا جهان، دین محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله و سلم) و واقعیت وجودی پیامبر نور را ادراک کند.
لبنان جان، خواهر زخمی من؛ منم ایران
من این درد را می‌شناسم. من ایرانم؛ سرزمینی که جنگ را از کتاب تاریخ نخوانده، بلکه در خانه‌ها، قاب عکس شهیدان و چشم‌های مادرانش را دیده است. جای‌جای تنم زخم دارد، اما هنوز ایستاده‌ام؛ به حرمت فرزندان غیورم.
پزشک معمار امید
اشک شوق از چشمانم جاری شد. به اطرافم نگاه کردم؛ کنار یک پیرزن صندلی خالی دیدم. ترجیح دادم چند دقیقه‌ای بنشینم.
کاش کرم شب‌تاب بودیم
کاش کرم شب‌تاب بودم و می‌شد در دل این سیاهی یک حرکت مؤثری بزنم،
درخت‌ها هم جان دارند
از چه زمانی شهرنشینی ما را این‌قدر سنگ‌دل کرده؟ نمی‌دانم! فقط این را می‌دانم که در مکتب ما نبی رحمت فرمود: «نزد من شکستن شاخهای از درخت همچون شکستن بال فرشتگان است...»
دستت اما حکایتی دارد
من جان ناقابلی دارم، جسم ناقصی دارم، اندک آبروئی هم دارم که این را هم خود شما به ما دادید...
به وسعت جغرافیای قلب پریشان
غم ۱۶۸ شهیدی که تابه‌حال چند بار در تشییع‌شان شرکت کرده‌ایم.
چند بار جگر گوشه‌هایمان را به دوش کشیده‌ایم و با دست خودمان بر روی پیکر بی‌جان‌شان خاک ریخته‌ایم!
با غم پیدا شدن روزانه و جزء جزء یک انسان!