حالا برای ادامه‌ی راه، برای تکثیر این خیر و برکت در طول زمان، می‌توان عهد بست با خدای خامنه‌ای و زندگی را به سبک امام شهید پیش برد:

معلوم است آخرین تیری که سیدعلی در هنگام حیات دنیایی‌اش به‌سمت دشمن پرتاب کرده، صاف به هدف خورده است. آن‌ها از حضور مردم در خیابان به ستوه آمده‌اند و انگار دارند ناله می‌کنند:

مثل مادری که اولاد از دست داده، مثل فرزندی که یتیم شده، مثل عاشقی که از معشوق دور افتاده، هرچه می‌دویدم نمی‌رسیدم...

حالا فرقی نمی‌کند اهل کدام خیابان یا کدام شهر ایرانیم، فرقی نمی‌کند لهجه‌مان یا رخت و بخت‌مان چیست تنها چیزی که تفاوت کرده این است که در بدرقه‌ی آخرین سفر آقای شهید و خانواده‌ی شهیدشان سنگ تمام گذاشته‌ایم...

آخر شاعر بود، و حالا دنیا در نگاه شاعرانه‌اش تیره‌ترین رنگ خود را داشت در سوگ رهبر شهید. دیگری با حسرتی عمیق از نمازهای بی‌تکراری می‌گفت که به‌خاطر سکونت در پایتخت، پشت سر آقا خوانده بود. و من، منی که شدیداً از فقدان رهبرم احساس خسارت و غبن می‌کردم، به یاد اولین و آخرین باری افتادم که روی زیلوهای آبی نشستم و شعار دادم:

اگر بگویم تهران از نفس افتاده است، سخنی به گزاف نگفته‌ام؛ و اگر ایران را عزاخانه‌ای بی‌کران بخوانم، مبالغه‌ای نکرده‌ام. ماه‌هاست که کوچه‌پس‌کوچه‌های این شهر در غباری از اندوهِ بی‌پایان فرو رفته، و هوای وطن سرشار از طعم گس دلتنگی است.

روضه‌ی لبنان، روضه‌ی شهادت، اسارت و شیفتگی است!

ـ عزیزم شما دبیرستانی هستید یا دانشجو؟ ـ من دبستانی‌ام. دو خط بالا مکالمه‌ی کوتاه من با یک دختربچه‌ی دبستانی بود که حرکات، سَکَنات و سبک رفتارش اصلاً با سنش هم‌خوانی نداشت و این خوب نبود و نیست. این که ظاهر یک چیز بگوید و باطن چیز دیگر، حکایت از این دارد که یک جای کار می‌لنگد. آخر تصوری که عموم ما از یک کودک هفت تا دوازده ساله دارد بازی و شادی و خنده است نه اینکه...

ما ایرانی‌ها اصولاً یک پزشک عمومی در درون‌مان زندگی می‌کند، پزشکی که بدون نسخه و فقط به صرف دیدن علائم اولیه، استامینوفن کدئین‌دار یا بدون کدئین تجویز می‌کند و اگر حال‌مان وخیم‌تر باشد وادارمان می‌کند...

 استکان‌های دسته‌دار را ردیف به ردیف توی سینی می‌چیند، نعلبکی‌های یک شکل را جدا می‌کند، پارچه‌ی سیاهی روی صندلی می‌کشد و می‌شود منبر...