هم قدم در مسیر تربیت
پازل تربیت، نه در خانه به‌تنهایی کامل می‌شود و نه در مدرسه. هر یک از این دو نهاد، بخشی از این مسیر را بر عهده دارند و پیوند میان آن‌هاست که به این مسیر انسجام و معنا می‌بخشد.
مادرانه های سوره حمد
«الله‌اکبر» می‌گویم؛ دست‌هایم پایین می‌آیند، اما دل‌شوره‌ام نه. ایستاده‌ام به قامت، ولی درونم هنوز دارد در شلوغی‌های روز می‌دود.
علم بهتر است یا ثروت؟
یادش بخیر؛ دوران مدرسه یکی از موضوعات محبوب انشاء همین بود: «علم بهتر است یا ثروت؟»
ما هم خیلی شیک و رسمی می‌نوشتیم: «واضح و مبرهن است که علم برتر از ثروت است؛ زیرا انسان با علم می‌تواند دکتر، مهندس یا معلم شود و به‌وسیله علم، ثروت هم به دست آورد.»
سفره‌ی اقتدار
پیچ صدا را تا آخر چرخاندم. لحظاتی بعد، صدای تیک‌تاک آشنا و آن طنین همیشگی از بلندگو پخش شد: «اینجا تهران است، صدای جمهوری اسلامی ایران...» نفس‌ها در سینه حبس شد
دو میدانی منفعت
سؤال جدی این است؛ منفعت اصلی از انتشار این تصاویر نصیب چه کسی می‌شود؟ دونده‌ای که برای رکورد شخصی دویده یا حامی مالی‌ای که از این رویداد پوشش رسانه‌ای رایگان می‌گیرد؟
ریشه‌ها و خاک‌ها
اما خواهرم، بدان که بیشتر از هیاهوی دشمن، دلم از لرزش دست‌های مصلحت‌طلب در «کاخ‌های امن بیروت» می‌گیرد.
تکنولوژی و مادربزرگ
تصویری مدام که من از او دارم این است که به وقت فراغت سرش توی کتاب‌هایش است: قرآن، نهج‌البلاغه، صحیفه‌ی سجادیه و تصویری که او از من دارد انگشت اشاره‌ای است که روی صفحه‌ای رنگی مدام بالا پایین می‌شود
نامه‌ای برای تو
راستی، من که تو را دارم، چه ندارم؟ من که تو را دارم، دیگر از خدا چه می‌خواهم؟ تو تمام آرزوهای برآورده‌ی منی؛ تو میان قلب من نه، تو خودِ خودِ قلب منی.