«جستن، یافتن و آن‌گاه به انتخاب برگزیدن» یک نبرد ممتد در زندگی است. در هر زمان و زمانه‌ای، آدمی ‌به زمین گره خورده است. زمین می‌خورد، زمین می‌زند، زمینش می‌زنند. برای یک بار برخاستن هزار هزار بار فرو می‌افتد. برای به دست آوردن یک موفقیت، صدها لحظه‌ی ناب زندگی را از دست می‌دهد. از آن روزهایی می‌نویسم که چشم مردم به تشک کشتی دوخته شده تا نبردی قهرمانانه را به تماشا بنشینند و فریاد پیروزی سر دهند. سپیده بابایی اهل مازندارن. شهر قائم شهر، روستای خطیر کلا است. او روی تشک کشتی استاد سالتو یکی از فنون پرتابی در کشتی آزاد است و خارج از مسابقه‌ شاگردانش او را در میزانسن تاریخ (نگاه کردن به تاریخ مثل صحنه‌ی یک نمایش) می‌سنجند. ردای قهرمانی با راهی که سپیده در پیکار زندگی برمی‌گزیند دوخته می‌شود. با فرزند زمانه بودن، نه در زمین بازی چگونه بودن. مرز قهرمانی و پهلوانی همین‌جاست. او یاد گرفته جایی که دستت به‌عنوان برنده بالا رود قهرمان هستی و جایی که دستت، دست نیازمندی را بالا می‌گیرد پهلوانی. از همین روست که سپیده بابایی که رسالت خود را در نزد همشهریان و کنار آن‌ها ایستادن می‌داند بیشتر از آن که در کُشتی می‌جنگد، قهرمان می‌ماند. از نظر نگارنده نشانه‌ی قهرمانِ کشتی بودنِ سپیده نه در مدال‌هایش که در مدل رفتارش در میدان تاریخ است. در این مصاحبه با هم بخوانیم شکوه و شوکت یک بانوی کشتی‌گیر را.

ما معتقدیم به این که، بیکار نباید نشست. اگر قلم داریم بنویسیم. اگر قدم داریم برداریم، اگر زبان داریم حرف بزنیم و اگر فریاد داریم بر سر خائنان این مرز و بوم بکشیم. پس در شب شهادت یاس پیامبر به بهانه‌ی فرارسیدن سالروز تکریم مادران و همسران شهدا راهی خانه‌ای شدیم با نوای: تنی خونین در آغوش حرم رفت، دلا دیدی که حاجی‌زاده هم رفت؛ به دیدار بانویی رفتیم که عمری از تأسی کنندگان زینب کبری‌سلام‌الله‌علیها بوده و هست. حاجیه خانم «منیره حیدری»، همسر شهید سرادر حاجی‌زاده از شیرزنان بزرگ تاریخ‌ساز است. ایشان برای ما گفت که: «هنوز سردار را در حال قدم زدن مقتدرانه در شهرهای زیرزمینی موشک می‌بیند.» گفت: «حاج‌آقا بین ما هست. مگر می‌شود که وقتی آقا برای نابودی اسرائیل خط و نشان می‌کشد همسرم با همان لبخند همیشگی به ایشان نگاه نکند؟ درست است که فرق سر شکافته بود و ریش سپیدش خونین اما صدای حاج‌آقا امیرعلی1 در گوشم می‌پیچید که می‌گوید: «بالأخره ما هم خدایی داریم دیگر» بله سردار شما برای همه‌ی ما زنده هستید. آخِر ما این روزها بیش از هر زمان دیگری به شما نیاز داریم. راستی؛ آیت‌الله خامنه‌ای با وجود از دست دادن شما و بهترین یاران خود، همان روزها در حسینیه‌ی همیشگی نشست. انگشتر جدید در دست کرد و به هدایت سربازان خود مشغول شد. عصایش را به‌سمت رژیم اشغال‌گر نشانه گرفت و رهایشان نکرد. آتش به سر یهود بارید و از انتهای خیابان فلسطین در حال تماشای نزول ابابیل بر ابرهه بود.2 سردار مهربان ما؛ از آن‌جا که هستید برای سلامتی حضرت آقا و عاقبت بخیری ما دعا کنید.

رنج ما را دو تکه می‌کند. وقتی کسی که رنج می‌کشد می‌گوید «خوبم» به این دلیل نیست که حالش خوب است. بلکه خود درونش به خود بیرونش فرمان داده که بگو خوبم تا مایه‌ی امید دیگران باشی. رنج یک آدم را دو تکه می‌کند تا کسی را داشته باشد که برایش درد و دل کند. کسی که در دل تاریکی کنار او بنشیند؛ حتی وقتی دیگران تنهایش بگذارند. خواهران و برادران نادیده‌ام؛ این شماره با «بتول خورشاهی» جانباز شیمیایی ۴۰ درصد از نیشابور، بازنشسته‌ی علوم پزشکی، پرستار مبارز و خواهر شهید مصاحبه کرده‌ام. او از خاطراتش برایمان گفت. دردهایی که طاقت را طاق می‌کند و رنج‌هایی که روان انسان را به رنجوری رج می‌زند. با این همه رنج اما چه گنج‌هایی در سینه‌اش پنهان بود. باید که به تماشایش نشست تا هر بار زخم‌های زندگی‌مان زمخت شدند و جان را به مرز جنون رساندند، یاد جَنم همت، بتول خورشاهی بیفتیم و مرهمی‌ بر جان خسته‌ی خود گذاریم. خانم خورشاهی عزیز شما مصداق این جمله هستید که «ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند» با افتخار داستان زندگی شما را نوشتم و به همراه خوانندگان مجله‌ی زن روز سر تعظیم فرود می‌آوریم برای تمام پرستاران ایران زمین. ولادت حضرت زینب‌سلام‌الله‌علیها و روز پرستار مبارک وجود پُر مهرتان.

دو ویژگی است که می‌تواند داستان زندگی آدم را تغییر دهد. یکی پیشه است که اتفاقاً آموختنی است و شغل و حرفه معنی کرده‌اند. پیش آمده که کسی در کاری استاد و دانا بشود اما وقت عمل کردن چیزی نفهمد و نتواند آن‌چه آموخته پیاده کند. مانند بسیاری آدم‌‌ها که مدرک در رشته‌ای می‌گیرند اما هنگام کار، بلد نیستند. در حقیقت دانایی درون دارند اما در بیرون خبری نیست. چه بسیارند افرادی که فقط ادای توانستن در می‌آورند. می‌دانند، اما نمی‌توانند. عاشق‌پیشگانی هستند که در مقابل دشواری عشق جا می‌زنند. شبیه شاعرانی هستند که چندین بیت در وصف عشق سروده‌اند اما در دیدار اول می‌فهمی ‌عشق نقاب کلمه‌‌هایشان بوده است. دومین ویژگی مسلک است. که همان راه و روش معنا کرده‌اند. اینان دانایی و توانایی در خون‌شان است. حتی در عاشقی هم بلد کار هستند. شبیه کارمندان شعبه‌‌های مختلف یک سازمان هستند که در همه‌ی شعبه‌‌ها شغل‌شان عاشقی است. در انتخاب سخت‌پسند و در ادامه‌ی زندگی پر از معرفت و وفا هستند. در عالم راه می‌روند و عاشق همه آفریده‌‌های خدایند اما حق‌شناسند و حد خود را می‌دانند. اینان پر از رایحه‌ی دانایی هستند. حالا ببین دلت چه می‌گوید. کشش قلبی‌ات به عاشق‌پیشگی است یا عاشق مسلکی؟ تمام این‌‌ها را گفتم که امروز شما را دعوت کنم به خواندن گفتگو با دخترکی شیرزن و عاشق مسلک که نه فقط ادامه داد بلکه تاج قهرمانی حداقل پاداش همت ناب اوست. «ریحانه مبینی»، دختر ورزشکار و موفق اهل آران و بیدگل، با وجود تمام دشواری‌ها و موانع، توانسته مسیر درخشانی را در دو حوزه‌ی متفاوت دنبال کند؛ ‌‌دندان‌پزشکی و دو و میدانی. او اولین بانوی مدال‌آور ایران در پرش طول بانوان آسیاست و اکنون با آمادگی کامل، خود را برای رقابت‌های آینده در سطح جهانی آماده می‌کند. گفتگوی ما با او، نگاهی است به زندگی، تلاش، افتخار و رؤیاهای این قهرمان جوان.

چه بگویم که خرما به بصره و زیره به کرمان بردن نباشد. قصه‌ی امروز ما روایت قهرمانی است. پس، گوش دل بسپرید. فوبیای فضای بسته که به آن تنگنا هراسی می‌گویند تجربه‌ی هولناکی است‌ از ترس گیرکردن در یک فضای بسته که گاه به کابوسی در خواب و ترومای بیداری تبدیل می‌شود. این که باید ساعت‌ها در فضای بسته‌ای مثل آسانسور محبوس باشی و اگر کسی نیاید چه می‌شود؟ حس ترسی از یک مرگ تدریجی همراه با دلشوره و تنگی نفس. یکی دو بار تجربه‌اش کردم یک بار که تنها در خانه‌ی پدربزرگ بودم و در اتاقی گیر افتادم و شانس آوردم که درِ اتاق، چوبی بود و با لگدهای کوچک من شکست. دلهره‌ای که در آن لحظه تجربه کردم پیش از آن که ناشی از تنگی یا بسته بودن فضا باشد از حس ناامیدی و مأیوس شدن از عدم رهایی از آنجا بود. اما این درد هم درمان دارد. یادمان باشد شهرها بی‌دلیل سرپا نمی‌مانند. آدم‌ها مدیون بسیاری هستند که کم نامشان را بر زبان می‌آورند. همان‌هایی که آتش را نشان خود کرده‌اند و جان بر دل می‌گیرند، که من و شما دل و جان‌مان نسوزد. و امروز زنان قهرمانی به زندگی خود ارزشی بیشتر از زنده ماندن می‌بخشند درست مثل قهرمان‌های جنگ. زنانی نجیب از اهالی آتش‌نشانان‌.

اللّهم أیّد قائدَنا و جُیوشَنا و سَدِّد ضَرباتَهم الحیدریة سلام بر محرم. سلام بر پرچم و عَلَم. سلام بر شعر محتشم. امروز که عطر شهدا در عطر محرم در آمیخته و در شهر پیچیده است، نمی‌دانم می‌توانم بگویم جنگ تمام شده یا نه؟ پذیرش شکست برای دشمنان ایران سخت است و پس از هر آتش بسی آماده‌ی گرفتن انتقام شکست‌شان هستند. بله؛ یکی بُرد یکی باخت یکی با قسمتش ساخت، یکی بخشید، یکی از آرزویش ترسید، یکی پابند مقصد شد. تو اما باش. خدا اینجاست. درست است که در ظاهر جنگ هیچ چیز زیبایی ندارد و سراسر زوال است و ویرانی؛ اما جایی از استادی خواندم. خالی از لطف نیست که برای شما خوانندگان ارجمند مجله‌ی زن روز، فهم و درکم از مطلب ایشان را بیاورم که: در اصطلاحات عرفانی دو مقام وجود دارد یکی نفض است یکی رفض. نفض یعنی تکاندن، مثل تکاندن یک قالیچه با چوب برای این که تاروپود قالیچه پاک شود. رفض یعنی جارو زدن یعنی خودتکانی یعنی پاک کردن قالیچه با جارو. رفض همان ریاضت است یعنی انسان با ریاضت آرام‌آرام با اهمال، قالیچه را تمیز می‌کند. گرچه ریاضت می‌کشد اما باید بداند که ریاضت صرف نمی‌تواند تاروپود قالیچه‌ی جان را پاک کند. این‌جا نفض لازم است. نفض همان بلا است. قالی را آویزان می‌کنند و با چوب تا می‌توانند می‌تکانند تا کثیفی و آلودگی تاروپود قالیچه پاک شود. اگر این نفض و این آلودگی نباشد تاروپود قالیچه پاک نمی‌شود گرچه‌ ظاهرش را رفض کردند و با ریاضت پاک کردند اما برای رها شدن از آلودگی عمق جان باید نفض باشد باید بلا باشد. این مطلب ما را به یاد این بیت می‌اندازد که نازپرورده تنعم نبرد راه به دوست، عاشقی شیوه‌ی رندان بلاکش باشد. پس اگر دنبال عشق و عاشقی هستید، دنبال خدا هستید، باید بلاکِش باشید. بدون بلا نمی‌توانیم به خدا برسیم. لذا در جای دیگر نیز مولانا می‌گوید: عشق از اول سرکش و خونین بود، تا گریزد آن که بیرونی بود. عشق از ابتدا خون‌آلود است بنابراین کسانی که اهل ریاضت نیستند بروند دنبال کار خودشان. اگر می‌خواهیم قدم در راه معرفت بگذاریم باید آماده باشیم که نه فقط مال را از دست بدهیم خون ما نیز باید ریخته شود. و حالا در این جای تاریخ نمی‌دانم از کدام شهید شروع کنم؟ لباس سیاه پوشیده‌ام تا زیر بیرق حسین‌علیه‌السلام کینه هزار ساله‌ام از یزید زمان را بر سر و صورت بکوبم. سوگی در وجودم هست که هنوز سوگواری نشده است. امروز بغض دو هفته می‌شکند و ملت آماده‌ی تشییع سرداران هستند. از هر گوشه و کنار شهر تصویر پرچمی ‌بر دور تابوتی پیچیده است و روی دست‌ها می‌رود. دلم در تب‌وتاب چشمان پسری است که یک‌باره تمام خانواده‌اش تکه‌تکه شدند خودش می‌گوید پدرم،مادرم، خواهرم، همسرش و خواهرزاده‌هایم همه رفتند و من باز مانده‌ام. خبر آمد من آفیش (زمان‌بندی) شده‌ام؛ منزل سردار علی شادمانی، برای مصاحبه با همسر و تنها دخترش. در ازدحام برج‌ها و آسمان‌خراش‌های تهران به خانه‌ای کوچک و ساده رسیدم که معلوم بود به‌جای دغدغه‌های پنت‌هاوس‌ها، دقیقه‌های پر فروغ در آن جاری است. خانه‌ای لبریز از آغوش دلگرمی‌ و نه آغاز دلواپسی. شرم باد بر شرم‌اندیشانی که میهن دوستی سرداران ما را، کورکورانه می‌بینند که هیچ یک از نظامیان ما قدمی ‌برخلاف فرمان بنیان‌گذار انقلاب برنداشتند و دور از رانت و ویژه‌خواری زندگی گذراندند. داخل که شدم چادرم را روی صورتم کشیدم و تکیه دادم به کتیبه‌ی هیئت. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که ایرانم به آن تکیه می‌دهد. صدایی در خانه‌ی شهید در کنار تصاویر شهید سردار علی شادمانی از زبان جوانان بلند شد: شهیدان زنده‌اند الله‌اکبر، به خون آغشته‌اند الله‌اکبر. همان‌جا یادم آمد جمله‌ای از تولستوی خوانده بودم که می‌گفت: «در جنگ دنبال آدم‌هایی که خودشان را نشان می‌دهند نباشید؛ در جنگ آدم‌هایی آن پشت هستند که هیچ وقت دیده نمی‌شوند.» سردار شادمانی شما از همان‌ها بودید. خوانندگان محترم مجله‌ی زن روز، با من رفاقت کنید و در این گفتگو همراهم باشید تا من هم از قلب گران‌قدر، قلب نایاب خانواده‌ی سردار برایتان بگویم.

راستش را بگویم بغض گفتگو با همسر شهید در هنگامه‌ی مصاحبه هنوز در گلویم مانده است. تکرار خاطرات هم چون انفجار تسلسل دردهایی بود که در دل منصوره کرمی‌ تلنبار و به اشارتی سرریز شد. انگار نمکی که بر زخم کهنه پاشیدم. همان ابتدای صحبت از من قول گرفت حرفی از حال و هوای این روزها و مذاکره به میان نیاید. و من قول دادم که کلامی ‌از قصور و مقصر نگویم. فحوای حرفش این بود که حضرت آقا بهتر از ما صلاح وطن را می‌دانند نکند دردودلی کنم که مردم به جدال هم روند. می‌گفت: «چه فرقی می‌کند بیستم و دوم دی باشد یا سی‌ام اردیبهشت؟ ما خانواده‌های شهدا تا ته فروپاشی می‌رویم و از نهایت غم پُر می‌شویم اما دم بر نمی‌آوریم که ته دل رهبرمان و هم میهنان‌مان خالی نشود. دلواپسی‌هایمان را در دل پنهان می‌کنیم تا فرزندان‌مان دل‌شان نلرزد. نسل ما با دیدن صحنه‌های مهیب طاقت‌فرسا بزرگ شده است. منصوره کرمی‌ هر لحظه از این مصاحبه مراقب بود تا جراحت زخم‌هایش را پنهان کند و می‌گفت: «فقط مراقبم شُکرم با شکایت همراه نشود.» از لحظه‌ی شهادت که می‌گفت فقط جمله‌ها نبود که سرازیر می‌شدند جراحت ویرانی قلبش را به چَشم دیدم. در پس ذهنم می‌گذشت که درست است امام علی در خطبه ۱۲۴ نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «تا زمانی که می‌توان با صلح و آشتی کار را به پیش برد به جنگ روی نیاورید» اما ما علی محمدی‌ها از دست دادیم. کاش عزت و عدالت حفظ شود. کاش حرف از تسلیم و کوتاهی نباشد که نبودید تا بشنوید و ببینید منصوره از پیکر متلاشی شده‌ی همسرش که می‌گفت عرقی سرد بر پیشانی‌اش نشست.» به او گفتم: «افسوس که بعضی از ما مصداق صم بکم عمی‌ فهم لا یرجعون»هستیم. گفت: «رهبر و مقتدای ما چهار دهه است که سکان‌دار انقلاب اسلامی ‌است. در پیچیده‌ترین تقابل‌ها نشان داده است که پا به میدانی که شکست انتهای آن باشد نمی‌گذارد. وظیفه‌ی ما اعتماد به پرچم‌دار جبهه‌ی حق است. کلامش دلم را آرام کرد. گفتگو را آغاز کردیم و کلاممان نوشته می‌شود تا بماند به روزگار که یاد دکتر علی‌محمدی گرامی و شکر و سپاس از نعمت وجود داشته‌ها. شهید دکتر مسعود علی محمدی در سال ۱۳۳۸ در روستای کن متولد شد. وی مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشته‌ی فیزیک به ترتیب از دانشگاه‌های شیراز و صنعتی شریف دریافت کرد. سپس در سال ۱۳۶۷ تحصیلات خود را در نخستین دوره‌ی دکترای فیزیک نظری دانشگاه صنعتی شریف پی گرفت و در مهر ماه سال ۱۳۷۱ به‌عنوان نخستین دانش‌آموخته‌ی دکترای فیزیک داخل کشور فارغ‌التحصیل شد. دکتر علی محمدی عضو هیأت علمی ‌و هیأت ممیزه دانشگاه تهران بود. شهید دکتر علی محمدی در طول سال‌ها فعالیت علمی ‌و تحقیقاتی خود بیش از ۸۰ مقاله در معتبرترین مجلات علمی ‌جهان به چاپ رسانده و در سال۸۶ در بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی خوارزمی‌ حائز رتبه‌ی دوم پژوهش‌های بنیادی شده بود. زمینه اصلی تحصیلات و تحقیقات دکتر علی محمدی، ذرات بنیادی خصوصاً نظریه ریسمان و به‌طور دقیق‌تر نظریه میدان‌های همدیس بود. وی مدت چهار سال به‌عنوان پژوهش‌گر در پژوهشکده‌ی فیزیک پژوهشگاه دانش‌های بنیادی فعالیت داشت. دکتر علی محمدی صبح ۲۲ دی ۱۳۸۸ هنگام خروج از منزل در اثر انفجار بمبی که در یک موتورسیکلت در کنار در منزلش جاسازی شده بود به شهادت رسید. روحش شاد و یادش گرامی‌باد. در اینجا همراهی کنید گفتگو با منصوره کرمی، همسر اولین شهید هسته‌ای ایران‌مان.

ساعت به سکوت مطلق ۳ و ۳ دقیقه رسید. نیمه شب غریبی است. دو من، در من، دو ساز جدا، کوک کرده‌اند. یکی مانده در سوسنگرد و دیگری در اشک‌های مادر شهیدی از مدافعان حرم؛ که غم نبودن فرزند را در هزارتوی قلبش پنهان کرده بود. ابتهاج چقدر قشنگ گفته: «نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم غمی‌ در استخوانم می‌گدازد، اما هنوز صبر من به قامت بلند آرزوست. قلمم نمی‌چرخد، واژه‌ها نمی‌آیند. بیست و ششم آبان ماه هزار و سیصد و پنجاه و نه، ساعت ۱۲؛ تلاش دشمن برای اِشغال سوسنگرد، در هم شکسته شد و کم‌کم آثار شکست و عقب‌نشینی در آنان نمایان شد. در بعد از ظهر همان روز عقب‌نشینی دشمن در شرق سوسنگرد به‌طرف جنوب آغاز شد و نیروهای دشمن تلاش می‌کردند تا هرچه سریع‌تر خود را از مهلکه نجات دهند و به جنوب کرخه عقب‌نشینی کنند. شهر سوسنگرد که در اوایل جنگ کنترل آن به دست دشمن بعثی افتاد (و از آن جا که این شهر برای تصرف شهر اهواز که هدف اساسی عراق در جنگ به‌شمار می‌آمد مهم شمرده می‌شد)؛ خارج شدن آن از دست دشمن برای رزمندگان ایرانی بسیار حائز اهمیت بود و سرانجام ازخودگذشتگی رزمندگان اسلام با تعداد نیروها و ادوات جنگی بسیار کمتر از دشمن باعث شد از دست عراقی‌ها خارج شود و این‌گونه رؤیای تصرف مرکز خوزستان از سوی دشمن با فداکاری سربازان ایرانی نقش بر آب شود. بیایید با هم سری به آن روز بزنیم. نسیم به‌آرامی‌ بین کوچه‌های سوسنگرد می‌خزد و من در آن معراج، دیواری می‌بینم زخمی ‌از تیر دشمن. به دیوار می‌گویم کدام پدر تا به تو برسد هزار بار زمین خورده و برخاسته؟ دلم می‌خواهد تنم را به تلی از خاک بدل کنم و با اشک‌هایم گِلی بسازم تا زخم‌هایت را مرهمی ‌باشد. اما نه، تاریخ باید تو را زخمی‌ ببیند.» زخم‌ها سند مظلومیت ماست. باید برای تاریخ بماند. تو ای دیوار معراج آهی؛ نه چند سوراخ بی‌قصه و بی‌حکایت. این دیوار داستان مردان مقاوم شهریست که خشت خشت دیوار شهرشان را با خون و دل چیده‌اند و با وجود تیر باران‌هایی بر پیکرش کماکان هیچ بیگانه‌ای قادر به فرو ریختنش نیست و اما آن‌چه در این عملیات پیروزمندانه شگفت است، صدور فرمان امام خمینی‌ره در روز ۲۵ آبان ماه یعنی یک روز قبل از آزادسازی سوسنگرد بود که در آن امام‌ره فرمودند: «بایستی تا فردا سوسنگرد آزاد شود» و رزمندگان اسلام در پاسخی سریع و بی‌درنگ به فرمان رهبر خود فردای همان روز دشمن متجاوز را از خاک کشور بیرون راندند و سوسنگرد را آزاد کردند. و بعد این که در این عملیات نیز حضور مردم به‌خصوص مردم عرب منطقه در مقاومت در برابر دشمن چشمگیر بود و آن‌ها همانند خرمشهر و آبادان سدی محکم در مقابل دشمن بودند. و من از دیواری میان کوچه‌های سوسنگرد چرخ خوردم و پرت شدم میان انفجاری در کوچه‌های دمشق؛ چه خبر شد؟ خاک بلند شده بود و با سرعتی مبهوت‌کننده می‌پیچید. و جان یک دانه پسری به دست دشمن دژخیم در تکه‌ای از سرزمین دمشق غرق در خون شد. امروز اینجا از مادری می‌نویسم که با هر کلام، چشمانش به خون می‌نِشَست. میان مصاحبه لحظه‌ای به نقطه‌ای خیره گشت و گفت: «مهدی جانم یکی یک دانه مادر، من هر لحظه نگاهت می‌کنم از همین دوردست می‌بینمت که ایستاده‌ای؛ مهربان مادر، چقدر دلم برای خنده‌هایت تنگ شده! یادت است به خوابم آمدی و گفتی مادر جان با این همه راه طولانی ولی فاصله‌ای بین ما نیست اما پسرم قبول نیست؛ این همه دوری، این همه دلتنگی. مهدی جانم. این روزها در غریبانه‌ترین حالت زندگی خود هستم. حالا من روایت از دلتنگی فاطمه می‌کنم. فاطمه مادر سیدمهدی جلادتی و دلم کنج آن خانه، خیره به دستان لرزان مادر، مانده است. مادری که به رسم زینب‌سلام‌الله‌علیها قد خم نکرده و ایستاده است و این قلم ایمان دارد مهدی‌اش تا قیام قیامت یک گوشه‌ی آن خانه به تماشای مادر می‌ماند.

وقتی پیشنهاد این گفتگو مطرح شد یک‌دفعه پرت شدم به اوایل دوران پر شور جوانی. به آن زمان که دست تقدیر پایم را کشاند به یک سفر رؤیایی، سفر به سرزمینی که هنوز بوی باروت و خون می‌داد... چیزهایی که آنجا شنیدم و دیدم معادلات ذهنی‌ام را بهم ریخت و فهمیدم زندگی فارغ از آنچه تا آن روز دیده‌ام روی دیگری دارد... آنجا آسمان خیلی به زمین نزدیک بود و انگار در قطعه‌ای از بهشت گام برمی‌داشتم. به نظرم بهترین توصیفش همان آیه‌ای بود که در جای جای آن سرزمین روی تابلوهای چوبی به چشم می‌خورد: «فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى...» واقعاً آنجا سرزمین مقدسی بود آن هم به‌واسطه‌ی کسانی که روزگاری در آنجا نفس کشیده بودند که گفته‌اند: «شرف المکان بالمکین...» آن سفر مرا با مردانی از تبار آسمان آشنا کرد که هر جا نشانی از آن‌ها می‌یافتم دنبالش می‌رفتم... کم‌کم عکس‌شان روی دیوار اتاقم نقش بست و کتاب‌هایی که درباره‌شان نوشته شده بود کتابخانه‌ام را پر کرد و حسابی دلم گره خورد به یاد و نام‌شان... در کمال ناباوری حالا قرار بود دوباره آن خاطرات برایم زنده شود و من بنشینم پای صحبت «صفیه مدرس» تا برایم از بزرگ‌مردی چون «مهدی باکری» سخن بگوید... زنگ در خانه را که زدیم، با لبخند در را به رویمان باز کرد و با ته‌لهجه‌ی شیرین ترکی به ما خوش‌آمد گفت... خیلی زودتر از آنچه فکر می‌کردم صحبت‌مان گل انداخت..‌. تصورم این بود بعد از گذشت این همه سال ممکن است گرد فراموشی بر برخی خاطراتش نشسته باشد اما سخت در اشتباه بودم... ما با یک بانوی تمام عیار ایرانی طرف بو‌دیم که همه چیز را تر و تازه نگه داشته بود، چه روایت زندگی را، چه عکس‌ها و دست نوشته‌ها را و چه حتی لباس‌های آقامهدی را که لای بقچه‌‌ای سفید پیچیده شده بود... ما سرپا گوش بودیم و او با شهد شیرین سخنش، برایمان یک عاشقانه آرام را روایت کرد...

بی هدف و از سر گذران وقت پست‌ها و استوری‌ها را یکی یکی و بدون توجه رد می‌کردم که یکدفعه یکی از پست‌ها حسابی چشمم را گرفت. نوشته بود: «دختر ایرانی، برگزیده دوره جهانی تربیت رهبران ژنو سوئیس شد.» وارد صفحه‌اش که شدم دیدم این تنها یکی از عناوین افتخارات و فعالیت‌های اوست و این دختر ایران‌زمین از هر انگشتش یک هنر می‌ریزد و از خاک تا افلاک عرصه‌ی هنرنمایی اوست. سیده خمساء اسبقیان سال 1374 در سرزمین زیبای سبلان، اردبیل چشم به این دنیا باز کرده است. او که در حال حاضر مقطع دکتری تخصصی رشته مهندسی بیولوژی و بیوتکنولوژی خاک را در دانشگاه تهران می‌گذراند، در طی سال‌های گذشته به لطف خدا افتخارات بسیاری در سطح بین‌المللی کسب کرده که مهم‌ترینش کسب کرسی مجمع شورای اقتصادی اجتماعی سازمان ملل متحد است. کسب این عنوان در نشست جوانان این مجمع اتفاق افتاد. به گفته‌ی خودش برای اولین‌بار است که یک دختر ایرانی چنین مقام و رتبه‌ی بین‌المللی را کسب کرده است. برای اینکه در همین ابتدای کار بهتر با این دختر سربلند سبلان آشنا شویم نگاهی گذرا به برخی از فعالیت‌ها و موفقیت‌های او خواهیم داشت: دانش‌آموخته‌ی کارشناسی ارشد مهندسی خاک، گرایش شیمی، حاصلخیزی خاک و تغذیه گیاه دانشگاه تربیت مدرس تهران به‌عنوان دانشجوی استعداد درخشان دانش‌آموخته‌ی کارشناسی علوم و‌ مهندسی خاک دانشگاه تبریز و محقق اردبیلی رتبه‌ی ۴ کنکور دکتری سال ۱۴۰۱ در رشته‌ی مهندسی خاک فارغ‌التحصیل دوره‌ی جهانی Climate Reality برای تربیت رهبران جهانی اقدام در برابر تغییرات اقلیمی انتخاب به‌عنوان سفیر تغییرات اقلیمی به نمایندگی از ایران در برنامه‌‌ی شبکه جهانی رهبران جوان اقدام در برابر تغییرات اقلیمی پژوهشگر برگزیده‌ برای حضور در اجلاس جهانی محیط‌زیست ارائه‌ی مقاله در کنفرانس جهانی دانشمندان جوان خاک، زیرنظر فائو جوان‌ترین عضو کارگروه تخصصی سلامت خاک سازمانِ خوار و بار جهانی (فائو) فارغ‌التحصیل دوره‌ی جهانی رهبران جوان تأثیرگذار آمریکا به‌عنوان تنها جوان و دختر ایرانی افتخار حضور طی دو دوره پیاپی در مجمع جوانان شورای اقتصادی ـ اجتماعی سازمان ملل متحد دانشجوی دوره تخصصی فلوشیپ تغییر اقلیم دانشگاه آکسفورد همکاری با سازمان ملل متحد طی سه دوره در کنفرانس جهانی تغییر اقلیم COP فارغ‌التحصیل دوره‌ی جهانی تربیت رهبران جوان سال ۲۰۲۳ با درجه‌ی عالی و به‌عنوان تنها ایرانی حاضر مدیر روابط بین‌الملل فدراسیون ورزش دانش‌آموزی کشور انتخاب به‌عنوان نماینده‌ی برجسته و دختر تأثیرگذار در سطح دنیا برای نخستین بار از سوی ایران برگزیده به‌عنوان دانشمند جوان شایسته تحسین در کنفرانس جهانی دانشمندان جهان کسب درجه‌ی عالی و امتیاز حمایت از طرح با عنوان «دیپلماسی جوانان برای زمین پاک و آینده سبز» مدرس زبان انگلیسی در دانشگاه، دستیار پژوهشی در دانشگاه تهران و دانشگاه تربیت مدرس دانشجوی دور‌ه‌ی خلبانی هواپیمای مسافربری دارنده‌ی کمربند مشکی دان 2 از فدراسیون تکواندو فعالیت حرفه‌ای در رشته تیراندازی (تیراندازی با تپانچه) با خواندن این کارنامه‌ی‌ پرافتخار فکر می‌کنم حسابی مشتاق شده باشید که گفتگوی ما با این جوان ایرانی موفق را بخوانید.