همه‌ی آدم‌ها گهگاه نیاز به توجه دارند. این یک تمایل طبیعی و انسانی است. آیا کسی را پیدا می‌کنید که هرگز تمایلی به دریافت تحسین در خود احساس نکرده باشد؟ یا نخواهد که مورد توجه دیگران واقع شود؟ دریافت اعتماد و تمجید، خواسته‌ای است که اغلب انسان‌ها دارند. با این حال نیاز به توجه نشان می‌دهد که نمی‌توانیم بدون توجه و تأیید دیگران کار کنیم. اگر این نیاز از حد طبیعی‌اش خارج شود، ممکن است دست به رفتارهای توجه‌طلبانه بزنیم تا آنچه می‌خواهیم را به دست آوریم. بنابراین در حالی که این کاملاً طبیعی است که بخواهیم از دوستان، عزیزان و افرادی که برایمان مهم هستند تحسین و توجه دریافت کنیم، نباید از اینکه نیاز به توجه مداوم، امری ناسالم است، غافل شویم و همچنین باید بدانیم که نیاز مدام به توجه می‌تواند نشانه‌ای از یک وضعیت سلامت روانی باشد.

صبح زود تصمیم می‌گیری مقاله بنویسی یا ورزش کنی، اما نمی‌توانید از تخت بلند شوید. برنامه‌ی روزانه‌ات را از شب قبل می‌نویسی، از صبح میری داخل اینستاگرام و بقیه کارهای مهم نوشته شد‌ه‌ات را فراموش می‌کنی. با خودت قرار می‌ذاری از امشب 5 صفحه کتاب بخونی، اما نمی‌خونی و به‌خاطر انجام ندادنش احساس گناه می‌کنی. به نظر می‌رسد این چرخه‌ها‌ هرگز به پایان نمی‌رسند، درست است؟ در تمام این مدت احساس خستگی، سرخوردگی و شک و تردید دارید و گاهی اوقات حس می‌کنید که در چاله‌ای بی‌انتها از تاریکی و ناامیدی افتاده‌اید.

چرا آن قدر پيله مى كنى؟ بس كن ديگر آن قدر شكايت نكن! با اين حرفش احساس بدى پيدا كردم. احساس كردم ناراحتى من برايش بى اهميت است و براى همين با عصبانيت گفتم اگر مى فهميدى اين حرف را نمىزدى. من به خانه مادرم مىروم ديگر نمى توانم تحملت كنم و هنگامى كه از خانه خارج مىشدم با بى تفاوتى خاصى گفت در را هم پشت سرت ببند! همان طور كه خودت رفتى خودت هم برمى گردى. من عادت به منت كشى ندارم! با اين حرفش تمام عصبانيتم را روى در خانه خالى كردم و با قدرت هرچه تمام تر در را به هم كوبيدم و رفتم. به خانه مادرم كه رسيدم حوصله هيچ كس و هيچ چيزى را نداشتم. معمولا در اين جور مواقع به اتاق پدرم مىروم. اتاقى بزرگ و دنج و محل خوبى براى تنهايى هاى من. پدرم اهل كتاب خواندن بود و براى همين كتابخانه بزرگى در اتاقش وجود داشت. از كتاب هاى رمان گرفته تا كتاب هاى تاريخى و حتى آشپزى! با بى حوصلگى يكى از كتاب هايش را برداشتم و شروع به ورق زدن كردم. صفحه اى از كتاب توجهم را به خودش جلب كرد. عنوان بالاى صفحه بازى هاى ارتباطى بود و تمرينى را در آن شرح داده بود كه به نظرم جالب آمد اين تمرين شامل مراحلى بود و از خواننده خواسته شده بود براى آن كه تأثير بازى ارتباط را به درستى ببيند مراحلى را به شرح زير انجام دهد: پشت به هم بايستيد و با هم حرف بزنيد. رو در رو ايستاده بدون حرف زدن به همديگر نگاه كنيد. با چشمان بسته و در حالى كه با هم حرف مىزنيد يكديگر را لمس كنيد )مثلا دستان يكديگر را بگيريد( بدون لمس يكديگر به هم نگاه كنيد و حرف بزنيد سرانجام با نگاه كردن و لمس يكديگر با هم حرف بزنيد. بعد از بيان اين مراحل نويسنده نتيجه گرفته بود كه با اجراى مرحله پايانى متوجه مىشويم كه وقتى درحال حرف زدن، لمس كردن و تماس مستقيم چشم هستيم ارسال پيام هاى تند يا پيام هايى همراه با عصبانيت از راه زبان غيرممكن است چون عصبانيت با اين تركيب همخوانى ندارد اما اگر پيام بدون لمس و تنها از طريق نگاه كردن يا حرف زدن به مخاطب ارسال شود، مى تواند با عصبانيت همراه و همخوان باشد. البته در پايان توضيح داده بود كه كارآمدى اين فن زمانى است كه زمينه هاى تنش در حال فراهم شدن است اما اگر تنش به اوج خودش رسيده باشد بايد از رو در رو شدن اجتناب كرد چه رسد به اين كه با تمام قوا و به طور كامل ارتباط برقرار شود. به اين قسمت كتاب كه رسيدم آهى كشيدم و با خودم گفتم اگر اين مطلب را زودتر مى دانستم خيلى از كشمكش ها و اختلافات من با همسرم اصلا شروع نمى شد..