انقلاب ایران که به ثمر نشست هر تازه به دوران رسیده‌ای علیه ایران، تمدن و اصالت ایرانی فیلم ساخت. محصول هر چه گل درشت‌تر بود بیشتر به مذاق پروژه‌سازانش خوش می‌آمد و بیشتر جایزه‌ی آن‌ور آبی می‌گرفت. به‌خصوص اگر خالق آثار مثل همین مورد، با پشت پا زدن به ریشه‌هایش، نام خانوادگی‌اش را عوض کرده و عنوانی دهان پُرکن مثل «ساتراپی» را جایگزین «ابراهیمی» کرده باشد. مرجان ساتراپی درگذشت. کسی که ریشه‌اش به شهر زیبای رشت برمی‌گشت اما رنگی جز سیاهی برای وطن و زادگاهش قائل نبود. روایت‌های تحریف شده درباره‌ی ایران و سایر سرزمین‌هایی که می‌خوا

امروز در التحریر «محفل القائد المعظم» با حضور چندین هزار نفر از مردم عراق برای بزرگداشت امام شهید انقلاب برگزار می‌شود و با پخش سرود ملی جمهوری اسلامی پرچم ایران در دستان مردم عراق بالا می‌رود.

عرصه‌ی جنگ دست زنان را برای تولید قدرت بازتر و نمایان‌تر کرده است. مثل روزهای دفاع مقدس که دست‌های خالی غوغا کرد و حماسه‌ای شورانگیز توسط زنان ایرانی به راه انداخت. امروز نیز بازوان قدرتمند و توان موشکی مانع نشده تا جایگاه زنان به‌عنوان منشأ اثر برای تولید قدرت و مدیریت جنگ مغفول بماند که حتی زنان بسته به توان و ظرفیت وجودی خود، توانائی و مهارت‌شان در تولید و مدیریت نرم قدرت را به ظهور رسانده‌اند.

«دو نوع زن داریم! زنانی که در زمان امنیت، می‌جنگند برای برداشتن تکه‌ای پارچه از سرشان و زنانی که زیر بمباران می‌گردند به‌دنبال همان یک تکه پارچه، برای حفاظت از شرافت‌شان!»

بعضی صداها جان دارند؛ صدای ترق‌ترق استکان نعلبکی چای‌خانه‌ی امام رضا، صدای دیگ و بشقاب، صدای به هم خوردن قاشق‌ها و کفگیر‌ها، با زیر صدای مداحی، صدای زمزمه‌ها و صدای مطبخ‌های هیأت، صدای آه کشیدنی از اعماق دل به یاد جفا و ستم‌های رفته بر مردم با چاشنی صدای قُل‌قُل سماور کتری گاهی آمیخته به رایحه‌ی زعفران و بوی خوش پیاز‌داغ و نعناع. اینجا، این صداها بر آمده از سنگرهایی پشت سنگرهاست، پشتیبانی زنانه از خط مقدم، از دل آشپزخانه‌ها یا همان قلب خانه...

ایالات متحده‌ی آمریکا قرار است سال جاری میلادی (۲۰۲۶) دویست‌وپنجاهمین سالگرد تأسیس خود را جشن بگیرد. تصور کنید از تولد آمریکا آن هم به‌واسطه‌ی غارت سرزمین‌های بومیان این منطقه و سرخ‌پوستان تنها 250 سال ‌می‌گذرد. شاید بر همین اساس است که رئیس‌جمهور قمارباز آمریکا درکی از تمدن ندارد و سرزمین‌های متمدن خاورمیانه را نشانه گرفته، برای نابودی تمدن ایران با غنای حدود 2500 ساله، خط و نشان ‌می‌کشد. برگزاری جشن برای 250 سالگی آمریکا در حالیست که حمله این کشور به ایران رکود، تورم، اختلالات گسترده و فروپاشی کابینه‌ی ترامپ همراه با برکناری و استعفاهای مکرر مقامات و کشته شدن صدها سرباز آمریکایی را برای مردمش به ارمغان اورده است.

عکس‌های منتشر شده از تیراندازی ضیافت شام نشان می‌دهد «استیون میلر» از همسر باردارش به‌عنوان سپر انسانی استفاده کرد.

آقا را بیشتر با ادبیات قدرتمندش می‌شناسم؛ میان تمام شایستگی‌هایی که از حضرت دوست برایم یک رهبر بادرایت و قدرتمند، حاذق و لطیف، دانشمندی نکته‌سنج وسیاست‌مداری دوراندیش ساخته، باز هم برایم ادبیات آقا یک سروگردن بالاتر از مابقی قدرت و نیکی‌هایش قرار دارد. جملاتی کوبنده و پرنفوذ با دایره‌ی وسیعی از واژگان و ادبیاتی عمیق، مشحون از عباراتی مبتکرانه و کمتر شنیده شده با مفاهیم فاخر،... سرراست بگویم ادبیاتی که در توصیفش با کمبود واژه مواجه‌ام.

روایت درد سخت و جان‌فرساست اما گریزی از آن نیست. چرا که روایت یک رنج می‌تواند حماسه خلق کند، می‌تواند آسیب‌شناسی کند و می‌تواند مایه‌ی عبرت تاریخ شود. همان‌طور که تمام تاریخ پر رنج و زخم سرزمین‌مان مشحون است از رویدادهایی به ظاهر تلخ که اعماق وجود مام وطن را سوزاند اما او چون ققنوس از خاکسترش پرواز کرد و اوج گرفت.