سوزان با کابوس بدی از خواب پرید، در تاریکی هنوز صدایی توی گوشش می‌پیچید، صدای ضجه بود. فکر و خیال ذهنش را پُر کرده ‌بود و مثل رودی با پیچ و تاب فراوان پیش می‌رفت، اضطراب و دلهره را به جانش می‌انداخت. قلبش تند می‌زد.

برف‌های جلوی خانه پاخورده و کوبیده‌ شده بودند، سوزان در را که باز کرد با علی چشم در چشم شد، دماغ علی از سوز سرما کبود شده ‌بود. به رویش لبخند زد، اما این لبخند اصلاً با صورتش سازگار نبود، ذهنش مثل بوم نقاشی قروقاطی با رنگ‌های تیره بود، رنگ‌هایی که کوهی از غم را توی قلبش کشیده ‌بودند...

فوعه و کفریا، دو شهرک شیعه‌نشین در شمال سوریه، طی سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ زیر محاصره‌ی ائتلافی از گروه‌های مخالف دولت سوریه، از جمله جبهه‌النصره، قرار داشتند. در این سه سال تاریک، آسمان به سنگ بدل شد و زمین به گورستانی خاموش؛ بیش از سه هزار نفر از نظامیان و غیرنظامیان جان خود را از دست دادند. «آواز خاموش» در میانه‌ی همین فاجعه روایت می‌شود. روایت عشقی انسانی که در قلب جنگ می‌تپد و تلاش می‌کند معنای زندگی را از میان ویرانی بازپس گیرد؛ عشقی که یادآورِ ماندگاریِ احساس در برابر فراموشیِ تاریخ است.

باد نیمه‌شب از لابه‌لای درز گونی‌ها و پلاستیک‌هایی که به‌جای شیشه به چارچوب پنجره‌ها کوبیده شده بود، با زوزه‌ای ممتد به درون می‌خزید. هر بار که باد می‌وزید، پلاستیک‌ها مثل سینه‌ی زخمی هوا را بازدم می‌کردند و دوباره به دیوار می‌چسبیدند؛ صداشان شبیه آهِ خانه‌ای پیر بود.

سوزان، با دستانی که از شدت سرما و نگرانی می‌لرزید، قرآن مجید را با احتیاط تمام بر روی پارچه‌ای تیره و آراسته گشوده‌ بود. در زیر نور ضعیف و مایل به آبی آسمان، کلمات زرین قرآن به سختی می‌درخشیدند. این مراسم، تکرار هر اعزام بود؛ تلاشی ناخودآگاه برای زنجیر کردن علی به این دنیا، به این حیاط، به سوزان.

اکثر خانه‌ها در آتش خمپاره‌ها سوخته ‌بودند. وارد کوچه‌ی بسام‌العمر که شدند، انگار بولدزر آسفالت کوچه را کنده بود. نزدیک خانه رسیدند جلوی در روی تلی از خاک و سیمان ایستادند. قمر زیر لب گفت: «آخه چطوری می‌شه از زیر این همه خاک و خل یخچال بیرون کشید؟» علی پا پیش گذاشت.

ـ تو مادرشی؟ به چشمان سوزان زل زد تا زهر کلامش کاری‌تر باشد. چشمان علی باز و بی‌حرکت بود. خون از رگ‌های گردن علی شُره می‌کرد و جلوی پای سوزان روی زمین می‌ریخت. تن و بدن سوزان شروع به لرزیدن کرد، داد زد: «عدنان».

فوعه و کفریا، دو شهرک شیعه‌نشین در شمال سوریه، طی سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ زیر محاصره‌ی ائتلافی از گروه‌های مخالف دولت سوریه، از جمله جبهه‌النصره، قرار داشتند. در این سه سال تاریک، آسمان به سنگ بدل شد و زمین به گورستانی خاموش؛ بیش از سه هزار نفر از نظامیان و غیرنظامیان جان خود را از دست دادند. «آواز خاموش» در میانه‌ی همین فاجعه روایت می‌شود. روایت عشقی انسانی که در قلب جنگ می‌تپد و تلاش می‌کند معنای زندگی را از میان ویرانی بازپس گیرد؛ عشقی که یادآورِ ماندگاریِ احساس در برابر فراموشیِ تاریخ است.

قمر بلند شد، دستانش را زیر پاها و سر ادریس برد، از جا بلندش کرد، در بغلش گرفت، روی تشکچه خواباند، شال نخی را از ابوهادی گرفت، صورت و دور دهان ادریس را تمیز کرد، پتو رویش کشید، پیشانی‌اش را بوسید و قربان‌صدقه‌اش رفت.

قمر کاپشن هادی را از جالباسی پشت در برداشت، آن را در بغلش فشرد، جوری‌که انگار هادی را بغل کرده. روی صورتش فشار داد، محکم نفس کشید، تصویر سر بریده‌ی هادی یک لحظه در خاطر سوزان آمد، احساس کرد کاپشن هنوز بوی تن هادی را می‌دهد.