تقریباً از 60 سال پیش یعنی از اواسط دهه‌ی 40 شمسی، به‌نوعی سینمایی که در رابطه با کودکان و نوجوانان قلمداد می‌شد، ظاهراً در ایران مورد حمایت قرار گرفت. از همان سالی که نخستین جشنواره‌ی بین‌المللی در این مملکت تحت عنوان «جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان» برپا شد و به دنبال آن نهادی هم به نام «کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان» تأسیس شد که گویا قرار بود جهت انتشار کتاب و ساخت فیلم و انیمیشن برای گروه‌های مختلف سنی تا 17 سال اهتمام ورزد...

خلاصه داستان: پرستار بخش زنان و زایمان یک بیمارستان پس از هفده سال اعتراف می‌کند که باعث جابجایی دو نوزاد شده است‌. اتفاقی که زندگی دو خانواده را با بحران بزرگی روبرو می‌کند‌.

فیلم با ورود به حواشی زندگی شخصیت‌هایی که به طرز اغراق‌آمیزی ابله، ساده‌لوح و فاقد شعور اجتماعی و مذهبی تصویر شده‌اند، تلاش می‌کند روایتی کمدی از آنچه سوءاستفاده افراد سودجو از اعتقادات مذهبی خوانده می‌شود ارائه دهد.

شاید برای خیلی‌ها باورش سخت باشد که دریابند براساس گزارش مؤسسه‌ای به نام Bra وابسته به وزارت دادگستری سوئد، به‌طور متوسط روزانه در این کشور حدود 65 کودک مورد تعرض یا آزار جنسی قرار می‌گیرند و به گفته‌ی پلیس، این تنها شامل 20 درصد از تعرضاتی می‌شود که به پلیس گزارش شده و معمولاً حدود 80 درصد آن‌ها اساساً به مراکز پلیس اطلاع داده نمی‌شود. براساس همین گزارش میزان بزه و خلاف و سرقت و جنایت در سوئد آن چنان است که این کشور را در میان کشورهای خلافکار اروپایی در رده‌ی چهارم قرار می‌دهد.

خلاصه اثر: مری‌بنت‌‌، برخلاف خواهرانش چندان زیبا و تأثیرگذار نیست و کسی برای ازدواج با او پیش‌قدم نمی‌شود‌. اما طبق قوانین اروپا در پایان قرن نوزده و آغاز قرن بیستم‌‌، دختر هیچ سهمی از ارث ندارد و ازدواج نکردن او به معنای فلاکت تمام عیار است‌.

این سبک، با فیلم «ماجرای نیمروز» به اوج خودش رسید. اما مسیر او همیشه هموار نبود؛

نگرانی‌ها و تنش‌های خانوادگی برای تأمین امنیت در برابر بمباران، تجربه‌ای مشترک بود که بسیاری از مردم در هفته‌های اخیر با آن دست‌وپنجه نرم کرده‌اند. در این قسمت، هم‌بستگی عاطفی به چالش‌های شخصیت‌ها گره می‌خورد تا تصویری دراماتیک از وطن‌دوستی خلق شود

نمایش خانگی پر شده از جنایی و عاشقانه، اما سریال‌های تاریخی و میهنی همچنان در حاشیه مانده‌اند.

با حمله‌ی وحشیانه آمریکا و اسرائیل به کشور در نهم اسفندماه، رسانه‌های ما از خواب بلندمدت بیدار شدند و به‌سرعت آرایش نظامی گرفتند، گویا خاطره نه‌چندان خوشایند جنگ قبلی، برایشان تجربه شده بود که دیگر در بهترین حالت، وقت باارزش‌شان را صرف واکنش به اقدامات ددمنشانه دشمن نکنند و فرمان روایت را در جنگ همه‌جانبه ترکیبی به دست بگیرند.