<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<rss version="2.0">
   <channel>
      <title>زن روز</title>
      <link>https://zanerouz.ir</link>
      <description>زن روز</description>
      <managingEditor>info@zanerouz.ir</managingEditor>
      <webMaster>info@iransamaneh.com</webMaster>
      <lastBuildDate>Sat, 12 Sep 2026 20:45:00 +0330</lastBuildDate>
      <generator>SepehrFeed V1.2</generator>
      <item>
         <title>ادبیات جنگ دوست‌داشتنی</title>
         <link>https://zanerouz.ir/fa/news/7388/ادبیات-جنگ-دوست-داشتنی</link>
         <description>استادهای ما توی دانشگاه همیشه می‌گویند شما ادبیاتی‌ها، روحیه‌ی نرم و نازکی دارید و نمی‌شود اصلاً کسی ادبیاتی باشد و آن وقت با مفاهیمی مثل جنگ، خشونت و سرسختی، خودش را وفق بدهد مخصوصاً اینکه علاوه بر بودن عنصر ادبیات در خون‌مان، زن هم باشیم، اما دکتر شهلا دینوی‌زاده این‌طور نیست، انگار همه لطافت زنانه و مادرانه‌اش را از دل همان جنگ هشت‌ساله که لباس سفید بهداری در بیمارستان دزفول به‌ تنش کرده تا این روزها که مشغول فعالیت پژوهشی در حوزه‌ی ادبیات زنانه و رمان است با خودش آورده به دفتر مجله‌ی زن روز و درست در روزهای پایان هفته، ناگهان عطر ادبیات با بوی تند باروت جنگ و رایحه‌ی حماسه‌ای از جنس گل‌کاغذی‌های شهرش را در مشام همه‌ی ما تداعی کرده است. دکتر دینوی‌زاده که همه‌ی عمرش ادبیات را مثل هوا در تن صبح نفس کشیده حالا در آستانه‌ی روز زبان و ادبیات فارسی از تجربه‌ی نگارش دیده‌هایش در جنگ و اهمیت زنانه‌ی ادبیات در این عرصه می‌گوید:</description>
         <author>info@zanerouz.ir</author>
         <pubDate>12 Sep 2026 12:25:41 +0330</pubDate>
      </item>
      <item>
         <title>محبت را قورت نده!</title>
         <link>https://zanerouz.ir/fa/news/7389/محبت-را-قورت-نده</link>
         <description>گاهی در خانواده‌ای محبت فراوان است، اما کلمه‌ای برای بیان آن پیدا نمی‌شود. مادر تمام روز برای فرزندش زحمت می‌کشد، غذایش را آماده می‌کند، لباسش را می‌شوید، نگران سلامتی‌اش است و حتی منتظر بازگشت او از محل تحصیل یا کار به خانه می‌ماند؛ اما شاید سال‌ها گذشته باشد و یک‌بار هم به او نگفته باشد: «عزیزم، دوستت دارم.» پدری ممکن است برای آینده‌ی فرزندش از هیچ تلاشی دریغ نکند، اما وقتی فرزندش به خانه می‌آید، به‌جای «خوش آمدی پسرم، دلم برایت تنگ شده بود» بپرسد: «امتحانت چی شد؟» همسران نیز گاهی تمام زندگی خود را صرف یکدیگر می‌کنند، اما در گفتگوی روزمره‌شان بیشتر جمله‌هایی مانند «خرید کردی؟»، «بچه‌ها رو بردی؟»، «قبض رو پرداخت کردی؟» و «غذا خوردی؟» شنیده می‌شود تا «دوستت دارم»، «خسته نباشی»، «بودنت برای من ارزشمند است» و «خوشحالم که تو را دارم».
مشکل از آنجا آغاز می‌شود که ما به‌تدریج زبان محبت را با زبان انجام وظیفه اشتباه می‌گیریم. مراقبت کردن مهم است، اما مراقبت جای محبت کلامی را نمی‌گیرد؛ همان‌طور که گفتن «دوستت دارم» نیز جای عمل و مسئولیت را پر نمی‌کند. خانواده‌ی سالم به هر دو نیاز دارد: محبت باید هم در رفتار دیده شود و هم در کلام شنیده شود.
قرآن کریم هنگامی که از رابطه زن و شوهر سخن می‌گوید، از دو واژه‌ی بسیار مهم استفاده می‌کند: مودّت و رحمت. «وَ جَعَلَ بَیْنَکُم مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً». خداوند میان همسران مودت و رحمت قرار داده است و نتیجه را «سکون» و آرامش معرفی می‌کند. این نگاه قرآنی یک پیام مهم برای زندگی امروز دارد. خانواده فقط محل هم‌زیستی چند انسان نیست؛ محل تجربه کردن محبت، امنیت، تعلق و آرامش است.</description>
         <author>info@zanerouz.ir</author>
         <pubDate>12 Sep 2026 11:19:33 +0330</pubDate>
      </item>
      <item>
         <title>وقتی قدم در رسالت خادمی گذاشتم</title>
         <link>https://zanerouz.ir/fa/news/7390/وقتی-قدم-در-رسالت-خادمی-گذاشتم</link>
         <description>حالا که این سؤال را می‌شنوم، همان حس دوباره در دلم زنده می‌شود. واقعاً خادمی امام رضا‌علیه‌السلام نعمت بسیار بزرگی است و توصیف آن با کلمات آسان نیست.</description>
         <author>info@zanerouz.ir</author>
         <pubDate>12 Sep 2026 10:19:24 +0330</pubDate>
      </item>
   </channel>
</rss>