نسلی که در کوره‌ی بحران‌ها آب‌دیده شد

من یک مادرم؛ مادرِ نوجوانی دوازده‌ساله که دفتر خاطرات کودکی‌اش با واژه‌های غریبی چون «قرنطینه»، «کرونا» و «کلاس‌های آنلاین» ورق خورد. نسل فرزند من، طعم شیرین و بی‌دغدغه‌ی کلاس اول و دوم دبستان را نچشید. آن‌ها الفبای زندگی را در پسِ صفحات نمایشگرها و در سایه‌ی سنگین اضطراب یک بیماری همه‌گیر آموختند.
امروز که پسرم به ایستگاه پایانی مقطع دبستان رسیده و پا در مسیر پرالتهاب نوجوانی گذاشته است، سایه‌ی شوم جنگ و ناامنی نیز با این روزهای حساس گره خورده است. نوجوانی به خودی خود فصل طوفان‌های درونی است؛ حال تصور کنید این طوفان درون با غرش بمب‌ها و اضطراب‌های بیرون نیز درآمیزد.
در روزهای نخست آغاز درگیری‌ها، به‌عنوان یک مادر با نگرانی از خود پرسیدم: «چگونه می‌توانم پناهگاه امنِ فرزندم باشم؟» ابتدا تلاش کردم با پخش فیلم‌های طنز و برنامه‌های کودکانه، حواس او را از اخبار تلخ و فضای پرالتهاب دور کنم. این روش تا حدودی در تلطیف فضا مؤثر بود، اما واقعیت بحران فراتر از آن بود که در پشت خنده‌های موقت پنهان بماند.
نقطه‌ی عطف این ماجرا، لحظه‌ای بود که در اوج اضطراب ناشی از بمباران‌ها، با صحنه‌ای شگفت‌انگیز مواجه شدم. دیدم فرزند نوجوانی که گمان می‌کردم زیر بار این حجم از فشار روانی خرد خواهد شد، در خلوت خود به نماز ایستاده و برای یافتن آرامش، به ریسمان تسبیح و ذکر پناه برده است. شگفتی من زمانی کامل شد که در اجتماعات شبانه، او را دیدم که پرچم را با شوری وصف‌ناپذیر و چشمانی پرامید تکان می‌داد.
آنجا بود که به درک تازه‌ای از فرزندم و هم‌نسلانش رسیدم. من دریافتم که فرزندان ما، برخلاف تصور نگران ما مادران، نسلی شکننده نیستند؛ آن‌ها نسلی محکم و استوارند. گویی همان اضطراب‌ها، انزواها و محدودیت‌های دوران کرونا، روح آن‌ها را برای رویارویی با روزهای سخت‌تر صیقل داده و از آن‌ها انسان‌هایی مقاوم‌تر ساخته است. آن‌ها به‌صورت غریزی و فطری یاد گرفته‌اند که در دل تاریکی و ناامنی، لنگرگاه آرامش خود را نه در دنیای بیرون، که در اتصال به قدرتی لایزال در درون خود بیابند. ما مادران باید بپذیریم که این فرزندان، بذرِ امید را در دلِ سخت‌ترین صخره‌ها رویانده‌اند و اکنون وظیفه‌ی ماست که با ایمان به قدرت درونی‌شان، در کنارشان بایستیم. به قول حضرت سعدی که نویدبخش روزهای روشن پس از سختی‌هاست:
صبر و ظفر هر دو دوستان قدیمی‌اند
بر اثر صبر، نوبت ظفر آید

سال شصت و یکم ـ شماره 2942