مجریان سلاح به دست گرفتند؛ دشمن سوخت

تصاویر کاملاً گویاست؛ «مبینا نصیری» با کلاشینکف هیبت دیگری پیدا کرده است. انگار قد و قامت ظریفش رشد کرده و یک پا مرد رزم شده است. می‌گوید: «ما هم جان‌فدائیم. بعد از مردان اگر میدان اجازه دهد سلاح به دست می‌گیریم و از خاک وطن دفاع می‌کنیم.»
مجریان چند شبکه دیگر هم سلاح به دست گرفته‌اند. رفقای برنامه‌ی زمانه و مجری برنامه‌ی قرارگاه از شبکه افق هم همین‌طور.
مجری افق پا را فراتر می‌گذارد و ابتکار به خرج می‌دهد که؛ «بگذارید پرچم امارات را نشانه بگیرم» و شلیک می‌کند میان دل پرچم لرزانی که می‌توانست به‌جای بازی کردن در زمین دشمن مسلمانان، هویت و استقلال خود را حفظ کند.
صحنه‌هایی خاص رقم می‌خورَد که مکمل و مقوی صحنه‌های بی‌نظیر میدان است. میدان‌هایی باشکوه از بعثت مردمی‌ که دو ماه و اندی است هر شب پای کارند تا مطالبات خود را برای چنگ و دندان نشان دادن به دشمن و انتقام خون امام شهید تکرار کنند و زخم فراغ‌شان هر شب کهنه‌تر و داغ‌تر می‌شود.

آه و ناله میان این همه حساسیت!
مردم هم از خلق این صحنه‌ها توسط مجریان به هیجان آمده‌اند. می‌دانند خطر بیخ گوش وطن که باشد باید آرایش جنگی گرفت. مثل همان پدافند غیر عامل که نشان بدهی همه‌ی مردم آماده‌ی دفاع از سرزمین مادری‌اند.
در واقع این خط و نشان کشیدن نوعی رجز حماسی برای دشمن است. همان دشمنی که وقتی دست از پا خطا کرد و گذارش به اصفهان و لرستان افتاد عشایر زاگرس‌نشین بی‌محابا، با تفنگ برنو به دنبالش افتادند. تا «دین کین»، ژنرال نیروی هوایی آمریکا با اشاره به شکست خفت‌بارشان در عملیات به‌اصطلاح نجات خلبان آمریکایی با درماندگی بگوید: «هر ایرانی که تفنگ کوچکی داشت به‌سمت ما شلیک می‌کرد!»
مردمی‌ که برای حماسه آماده‌اند و رزم میدانی‌شان خط بطلان کشیدن روی تفکری است که حتی آوار موشک‌ها هم هنوز نتوانسته غبار از روی اندیشه‌های زنگ‌زده و فرسوده‌شان بردارد و هنوز دنبال دنیای گفتمان‌ها و مذاکره‌اند.
گروهی اندک نیز در برابر مجریان سلاح به دست واکنش داشته‌اند. یکی می‌گوید: «خب که چی؟ سیمای ملی در این روزهای پرالتهاب باید بستری برای ایجاد آرامش باشد.»
دیگری شکایت می‌کند: «برای بچه‌ها بدآموزی دارد!»
و سومی‌ همان جمله‌ی همیشگی را به زبان می‌آورد که؛ «اصلاً دیگه کی تلویزیون می‌بینه؟»
اما انگار دشمن درجه یک همین مردم پای تلویزیون بوده است! که فوری تصویر مجری افق را که در حال رجزخوانی برای امارات است در پیامش بیاورد و خط و نشان بکشد که بعداً معلوم می‌شود.
از این‌ها که بگذریم، اصل موضوع حساسیت دیگری است. شواهد و قرائن نشان می‌دهد جنگی تمام‌عیار پیش روی کشور است. خصوصاً توییت اخیر ترامپ که نقشه‌ی ایران را منتشر کرده و قلب اصفهان را در آن برجسته کرده است، به این حساسیت دامن می‌زند. از طرفی دو جنگ قبلی را هم هنوز از یادمان نرفته؛ اصابت موشک‌ها به مناطق مسکونی و شهادت امام و هم‌وطنان، و برای هر عقل سلیم بدون غرضی مشهود است همین موضوع علت اصلی آموزش‌های این چند روزه‌ی سلاح‌های انفرادی در صداوسیما و تجمعات بوده است. حال در این شرایط حساس و مهم که کشور با تمام توان در حال آماده شدن برای جنگ و نبرد نهایی است برخی جریان‌ها به آه و ناله افتاده‌اند که بدآموزی دارد و آرامش جامعه را بر هم می‌زند.
این جماعت به خواب‌رفته نمی‌دانند ما درست میان یک جنگ تمام‌عیاریم. آمار شهدا و خرابی‌های جنگ‌های موشکی اخیر یادشان رفته؟ هلی‌بورن اصفهان را فراموش کرده‌اند؟ خبر ندارند ترابری‌ها در پایگاه‌های دشمن در منطقه در حال افزایش است و ترامپ دائم برای حمله رجز می‌خواند و تهدید می‌کند؟

عیارسنجی جنگی
جنگ زوایای پنهان زیادی را نمایان می‌کند. برخی پرده‌ها فرو می‌افتند و ظرفیت‌های فردی به‌ویژه از جنس زنانه نمایان می‌شود.
در کشاکش جنگ کنش‌گری زنان در حمایت از مقاومت خودی نشان می‌دهد. تا زنان بخواهند از صمیم جان سهمی ‌در این کارزار بزرگ داشته باشند. جنگ آماده‌باشی همگانی می‌طلبد.
الگوی سوم زن مورد تأکید رهبر شهید هم همین را می‌خواهد. زنی که در کنار ایفای نقش همسری و مادری، حضوری پویا و اثرگذار در جامعه‌ی جنگی دارد.
جنگ آینه‌ای است که این از خود بی‌خود شدن را به نمایش می‌گذارد. زنانی که پای کارند تا مقاومت جانانه‌تر رقم بخورد.

سیما مجبور به توضیح شد
همه می‌دانند جنگ است و استفاده از سلاح در سیما از روی تفنن نبوده است اما برخی واکنش‌ها سبب شد معاونت توضیح واضحات بدهد.
محسن برمهانی، معاون صدا و سیما گفت: «در شرایط جنگی و کشوری که هم‌زمان با تمام قدرت‌ها و ظلم‌ها در دنیا درگیر مبارزه است، طبیعی است رسانه‌ی ملی نیز آرایش جنگی پیدا کند.»
معاون صدا و سیما توضیح داد که مجریان تلویزیون، به‌عنوان نمایندگان مردم در مقابل دوربین، نقش الگویی دارند و وقتی از کارشناسان سؤال می‌کنند، گویی صدای همه‌ی مردم را بازتاب می‌دهند و هم‌ذات‌پنداری ایجاد می‌کنند. قرار دادن سلاح در دست مجریان به‌عنوان نماد و سمبل، این حس را منتقل می‌کند که مردم نیز بخشی از آمادگی و مسئولیت اجتماعی هستند و می‌توانند با موضوع هم‌ذات‌پنداری داشته باشند.

سال شصت و یکم ـ شماره 2945