مرگ بر مدرسه ـ کبری التج

همه‌ی ما از دوران مدرسه خاطرات تلخ و شیرینی داریم که یادآوری‌شان حتی پس از گذشت سال‌ها لبخند بر لب‌مان می‌نشاند یا غمگین‌مان می‌کند. خاطراتی از مدرسه، معلم‌‌ها و هم‌کلاسی‌ها. در دوره‌ی نوجوانی گاهی در ذهن‌مان تا آنجا پیش می‌رفتیم که گمان می‌کردیم فلان معلم با ما دشمنی دارد و اگر از دست‌مان برمی‌آمد بدمان نمی‌آمد خودی نشان بدهیم تا کمتر اذیت شویم. همین مطلب در مورد هم‌کلاسی‌ها هم بود و گاهی با هم‌کلاسی‌مان طوری چپ می‌افتادیم که کوچک‌ترین کارهای او را دشمنی تلقی می‌کردیم؛ حالا پسر دانش‌آموزی به نام «راپا» را تصور کنید که از مدرسه ابتدایی وارد متوسطه‌ی اول و کلاس هفتم شده و از قضا خودِ «مدرسه» را دشمن خودش می‌داند. راپا در مدرسه‌ی ابتدایی پارتیِ مهمی به نام باباجی داشته؛ پدربزرگی که معلم ریاضی بوده و همه در مدرسه از معلم بگیر تا مدیر و ناظم روزی شاگرد باباجی بوده‌اند و همگی به احترام ایشان هوای راپا را داشته‌‌اند. ضمناً راپا در کلاس ششم، کاپیتان تیم والیبال مدرسه بوده و تیم مدرسه به کمک او قهرمان مدارس ابتدایی شده است. حالا راپا وارد مدرسه‌ای شده که برای هر درس یک معلم دارند که باباجی را نمی‌شناسند. اتفاقاً در زنگ ورزش هم والیبال، جایگاهی ندارد. دبیر ورزش مدرسه‌ی جدید، عضو تیم ملی فوتبال بوده و علاقه‌ی اصلی‌اش فوتبال است. بچه‌ها هم علاقه‌ای نسبت به والیبال از خودشان نشان نمی‌دهند. تازه مدرسه‌ی جدید از باغ باباجی در شهریار هم دور است و راپا نمی‌تواند هر وقت دلش خواست پیاده تا باغ باباجی برود و شاهد خراطی‌های زیبای او روی سنگ‌های مختلف باشد. ضمن اینکه باباجی هم دیگر نیست! به نظر می‌رسد این دلایل برای اینکه راپا با مدرسه‌ی جدید لج باشد کافی باشد چه برسد به اینکه معلم ریاضی هم از همان روز اول مهر، راپا را به‌خاطر یک مسئله‌ی ریاضی، پیش هم‌کلاسی‌هایش ضایع کند. حالا راپا، «مدرسه» را دشمن اصلی خودش می‌داند و تمام تمرکزش را صرف ضربه زدن به مدرسه می‌کند. در این راه با سه نفر از هم مدرسه‌ای‌ها متحد می‌شود تا هر چه بیشتر به مدرسه آسیب برساند. چند عملیات موفق توسط تیم «مرگ بر مدرسه» برنامه‌ریزی و اجرا می‌شود اما از آنجا که هیچ بار کجی تابه‌حال به مقصد نرسیده آقا راپا و دوستانش نیز یک دسته‌گل اساسی به آب می‌دهند و...

سال شصت و یکم ـ شماره 2958