جعل و دروغ کسب‌وکار من است

اپیزود اول؛ چند جایزه برای یک عکس دروغ
یلدا معیری را می‌شناسید. یکی از آن‌هایی که خودنمائی‌های پوچ و توسل به اخبار جعلی کسب‌وکارشان است. یکی از همان‌هایی که میان این همه دستاورد و آبادانی در کشور، خودش را فعال مناطق محروم جا ‌می‌زنند و با بازتاب سیاه‌نمائی از وطن‌شان جایزه‌های درشت ‌می‌گیرند.
او برای بیشتر به چشم آمدن سری هم به افغانستان زده است. البته این‌بار انتشار ویدیویی از فروش فرزندان توسط والدین‌شان، مورد خشم قرار ‌می‌گیرد و وی مجبور به عذرخواهی ‌می‌شود.
اما اوج رسوائی معیری مربوط به اغتشاشات ۱۳۹۶ است. او با بهره‌گیری از شرایط، عکسی به ظاهر مستند و هیجان‌انگیز را منتشر کرد که در آن، زنی با مشت‌های گره کرده، در میان دود دیده می‌شد. عکسی که مورد توجه ترامپ قرار گرفت و هم‌زمان با سالروز چهل سالگی انقلاب ایران، توسط او توئیت شد. این عکس برای معیری جایزه هم داشت. او توانست برنده‌ جایزه‌ی مسابقه‌ی عکس مطبوعات شود و در دومین دوره‌ی اعطای «دوربین طلایی» از هم‌صنفی‌هایش جایزه‌ی تک‌عکس خبری بگیرد و بعد هم برنده‌ی جایزه‌ی شجاعت در روزنامه‌نگاری شود.
نکته‌ی جالب‌تر اینکه معیری در مصاحبه با نیویورک‌تایمز اعتراف کرد عکسی که به خاطرش جوایز را درو کرده بود غیر واقعی و صحنه‌سازی بوده است. او گفت عکس در دودی که با استفاده از کپسول اطفاء حریق ساخته شده بود گرفته شد. او حتی عکس‌هایی هم از پشت صحنه‌ی بازسازی فضا در اختیار نیویورک تایمز قرار داد. اصل عکس را هم به این رسانه فروخت و کلی دلار گرفت. اما نه حاضر شد جوایزش را پس بدهد، نه حاضر شد عذرخواهی کند. به قول جمله‌ی معروف آن فیلم کذائی قدیمی، «حرام‌خوری شیرینه!»
حالا این‌ها را برای چه گفتیم؟ یلدا معیری این‌بار از یک کد عجیب رمزگشائی کرده و توییت زده که هر کافه یک سنگر است! کدی در ارتباط با پشت صحنه‌ی گسترش کافه‌ها در ایران! بی‌خود نیست رشد قارچ‌گونه‌ی کافه‌ها صدای اصناف را درآورده است. هم کاه است هم کاهدان، تجربه‌ی یک کاسبی بی‌درد، رواج ابتذال و برهنگی و البته فضائی دنج و آرام برای شکل‌گیری فتنه‌ها!

اپیزود دوم؛ گزارش جعلی بود، سکینه سنگسار نشد
«سعید کمالی دهقان» را هم باید در مسلک وطن فروشی با جعل روایت، هم‌پالکی معیری دانست. «سکینه محمدی آشتیانی» به جرم قتل همسر و همچنین ارتکاب به زنا در ایران به اعدام با طناب دار محکوم شد. مرداد ۱۳۸۹ «گاردین» خبری را به قلم «سعید کمالی دهقان» منتشر کرد که در عنوانش آمده بود: «یک ایرانی که با سنگسار روبرو است، می‌گوید: «حکم سنگسار، به‌خاطر زن بودنم است!»
در متن گزارش آمده بود این متهم در گفتگو با سعید کمالی دهقان از شکنجه‌هایی که در زندان تبریز تحمل کرده حرف زده و تنها راه نجاتش از اعدام را فشار بین‌المللی بیشتر دانسته است. دو روز بعد گاردین مطلب دیگری را به قلم سعید کمالی منتشر کرد که: «سکینه محمدی آشتیانی در تلویزیون دولتی ایران به دست داشتن در قتل اعتراف کرد». کمتر از یک ماه بعد گزارش سوم گاردین هم با این تیتر منتشر شد: «سکینه محمدی آشتیانی ادعاهای شکنجه در تلویزیون ایران را تکذیب کرد» در این مطلب تأکید شده بود متهم ماجرای شلاق خوردن و همچنین شکنجه شدن را تکذیب کرده است!
اما گزارش کمالی دهقان کار خودش را کرده بود و بهانه‌های کافی را در اختیار فعالان فمنیسم و سازمان ملل قرار داد تا علیه ایران نفرت‌پراکنی کنند. حتی فیلمی ‌با سرمایه‌گذاری کلان به نام «سنگسار ثریا» ساخته شد.
فیلمی که در جعل روایت از داستان اصلی هم فراتر رفته است. در اين فيلم «قربان‌علی» پدر یک خانواده تصمیم گرفته با دختری 14 ساله ازدواج کند اما توانایی اقتصادی برای مدیریت دو خانواده را ندارد. برای همین با پناه بردن به روحانی روستا! و كمك خواستن از او و كدخدا برای تهمت زدن به ثريا و در نهايت محكوم كردن او به سنگسار به هدفش می‌رسد! در واقع در این فیلم برای دامن زدن به اسلام‌هراسی، شاخ و برگ‌های دیگری به یک روایت جعل شده اضافه ‌می‌شود تا سازمان ملل و سایر نهادهای ضد ایرانی بهتر بتوانند برای اعمال تحریم‌ها علیه مردم ایران مجاب شوند.
سرانجام ماجرای سکینه محمدی، به آزادی ختم شد. او که سال ۲۰۰۵ دستگیر شده و سال ۲۰۰۶ به اعدام محکوم شده بود، در سال ۲۰۱۰ و در دادگاه تجدید نظر با اثبات اینکه در قتل همسرش معاونت و مشارکت داشته به ۱۰ سال حبس محکوم شد و در سال ۲۰۱۴ از زندان آزاد شد.
حالا تصویر یک استوری از صفحه‌ی اینستاگرام سعید کمالی در برخی خبرگزاری‌ها منتشر شده است که وی اعتراف کرده، گفتگوی ۱۶ سال پیش منتشر شده در گاردین، ساختگی بوده است، البته کمالی دهقان برخلاف یلدا معیری عذرخواهی کرده و ابراز امیدواری که خدا، توبه‌ی نصوحش را بپذیرد!
انگار این خبرنگار یادش رفته این گزارش در زمان فشار حداکثری بر ایران در صفحه‌ی اول گاردین منتشر شد و حساسیت‌های زیادی را برانگیخت؛ در سال ۲۰۱۰ شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه‌ی ۱۹۲۹ را تصویب کرد و طی آن شدیدترین تحریم‌ها تا به امروز به مردم ایران تحمیل شد.
آقای کمالی‌دهقان! در ازای تحریم‌هایی که به مردم تحمیل شد چه به دست آوردید؟ آیا 16 سال دیر نیست؟

سال شصت و یکم ـ شماره 2958